วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาระดับฮอร์โมนโปรแลคตินในผู้หญิงไทยที่ป่วยเป็นโรคลูปุสและผู้หญิงไทยปรกติ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับฮอร์โมนโปรแลคตินในผู้หญิงไทยที่ป่วยเป็นโรคลูปุสกับระดับการกำเริบของโรค และกลุ่มอาการทางคลินิกต่างๆ วิธีดำเนินการ: เจาะเลือดผู้ป่วยโรคลูปุสเพศหญิงและคนปรกติ ที่มีตัวแปรอายุและประจำเดือนใกล้เคียงกัน ในช่วงไม่เกิน 4 วันแรกของการมีประจำเดือน มาตรวจหาระดับฮอร์โมนโปรแลคตินโดยวิธี Fluorimmunoassay (FIA) ผู้ป่วยโรคลูปุสจะได้รับการตรวจประเมินลักษณะทางคลินิกและระดับการกำเริบของโรคในช่วงที่เจาะเลือด ผลการศึกษา: ได้กลุ่มโรคลูปุสและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 42 คน ซึ่งสามารถนำมาจับคู่กันได้ทั้งหมด 39 คู่ ค่าเฉลี่ยของระดับฮอร์โมนโปรแลคตินในกลุ่มโรคลูปุสเท่ากับ 372.2+_256.3 mIU/L และกลุ่มควบคุมเท่ากับ 351.3+_225.8 mIU/L ซึ่งไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p>0.05) ส่วนในกลุ่มโรคลูปุสเองมี the Systemic Lupus Erythematosus Activity Measure (SLAM) score เฉลี่ย 4.36+_3.89 คะแนน พบผู้ป่วยที่มีอาการของระบบเยื่อบุและผิวหนังร้อยละ 16.7 มีอาการของข้ออักเสบร้อยละ 38.1 มีอาการไตอักเสบร้อยละ 33.3 และมีอาการลูปุสของระบบประสาทร้อยละ 7.1 ในการศึกษานี้พบว่าไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่าง SLAM score หรือตัวแปรทางคลินิกกับระดับฮอร์โมนโปรแลคติน ระดับฮอร์โมนโปรแลคตินในแต่ละกลุ่มผู้ป่วยที่มีและไม่มีอาการทางคลินิกต่างๆ ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ลักษณะทางคลินิกของกลุ่มผู้ป่วยที่มีระดับฮอร์โมนโปรแลคตินสูง (Hyperprolactinemia) และระดับปรกติ (normoprolactinemia) ไม่แตกต่างกัน (p>0.05) สรุป: ระดับฮอร์โมนโปรแลคตินในผู่ป่วยสตรีโรคลูปุสไม่ต่างจากระดับฮอร์โมนในสตรีปรกติที่ศึกษาและมีแนวโน้มว่าระดับฮอร์โมนโปรแลคตินในผู้ป่วยสตรีโรคลูปุสไม่สัมพันธ์ระดับ