วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

ที่มาของงานวิจัย : การวินิจฉัยภาวะโปรแลคติน (prolactin) ในเลือดสูงนั้นสามารถถูกรบกวนจากแมคโครโปรแลคติน (macroprolactin) ซึ่งก่อให้เกิดความล่าช้าและผิดพลาดในการวินิจฉัย ในปัจจุบันยังไม่มีการศึกษาความชุกของ macroprotactinemia ในผู้ป่วยไทย การทราบความชุกของภาวะดังกล่าวในประเทศไทย จะนำไปสู่การปรับปรุงการตรวจทางห้องปฏิบัติการในอนาคต วัตถุประสงค์ : เพื่อหาความชุกของภาวะ macroprolactinemia ในผู้ป่วยไทย และเปรียบเทียบลักษณะของผู้ป่วยที่มีภาวะ macroprolactinemia กับผู้ป่วยกลุ่มควบคุมเช่น เพศหรืออาการแสดง หรือผลทางห้องปฏิบัติการ วิธีดำเนินการ : แบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มศึกษาประกอบด้วยผู้ป่วยซึ่งมีค่า prolactin สูงกว่า 25 นาโนกรัม/มิลลิลิตร กลุ่มควลคุมประกอบด้วยประชากรที่มีค่า prolactin อยู่ในเกณฑ์ปกติ วัดระดับ prolactin โดยใช้ชุดน้ำยาตรวจ Delfia Wallac เปรียบเทียบระดับ prolactin ก่อนและหลังตกตะกอนด้วย polyethylene glycol ถ้าค่าที่ได้ใหม่ลดลงน้อยกว่า 40% เมื่อเทียบกับค่าเดิมถือว่าผู้ป่วยมีภาวะ macroprolactinemia ผลการศึกษา : ผู้ป่วยทั้งหมด 64 คน โดยกลุ่มศึกษา 34 คนหญิง 32 คน ชาย 2 คน พบภาวะ macroprolactinemia 6 ราย คิดเป็นความชุก 17.14% สรุป : การตรวจหา macroprolactin โดยการตกตะกอนด้วย polyethylene glycol ควรใช้เป็นขั้นตอนแรกในการตรวจคัดกรองผู้ป่วยที่มี prolactin สูง