วิทยานิพนธ์ (ภ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยนี้ เป็นการวิจัยแบบทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษาการใช้ยาโดยเภสัชกรแก่ผู้ป่วยนอกโรคพาร์กินสัน ในด้าน ปัญหาจากการใช้ยาต้านพาร์กินสัน ความร่วมมือในการใช้ยาต้านพาร์กินสัน ความรู้ความเข้าใจเรื่องโรคพาร์กินสัน การรักษาและการปฏิบัติตัวให้เหมาะสม และ ความพึงพอใจของผู้ป่วยต่อการให้คำปรึกษาการใช้ยา กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน ที่มารับบริการที่แผนกผู้ป่วยนอก ระหว่างเดือน ตุลาคม พ.ศ. 2551 ถึง กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 รวม 94 ราย จัดกลุ่มผู้ป่วยเป็นกลุ่มทดลอง (ได้รับคำปรึกษาการใช้ยา) และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 47 ราย โดยจับคู่ ตามระดับความรุนแรงของโรคพาร์กินสัน (เกณฑ์ของ The Hoehn and Yahr scale) ประเมินผลก่อนและหลังการให้คำปรึกษาการใช้ยาโดยเภสัชกร โดยการสัมภาษณ์และแบบสอบถาม ติดตามผู้ป่วยกลุ่มทดลอง ทางโทรศัพท์ในสัปดาห์ที่ 1 และ 6 หลังจากการได้รับคำปรึกษาการใช้ยา และ เมื่อผู้ป่วยกลับมาพบแพทย์ตามนัดครั้งต่อไป ผลการศึกษา พบว่า หลังจากกลุ่มทดลองได้รับคำปรึกษาและแก้ไขปัญหาจากการใช้ยา พบ จำนวนปัญหาจากการใช้ยาลดลง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.000) และลดลงมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.000) ค่าเฉลี่ยของคะแนนความร่วมมือในการใช้ยามากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) กลุ่มศึกษามีค่าเฉลี่ยของคะแนนความรู้เรื่องโรคพาร์กินสันและ การรักษามากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.000) และมีค่าเฉลี่ยของคะแนนความพึงพอใจต่อการให้คำปรึกษาการใช้ยามากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p= 0.000) การให้คำปรึกษาการใช้ยาโดยเภสัชกรสามารถลดปัญหาจากการใช้ยา และเพิ่มความร่วมมือในการใช้ยา ความรู้เรื่องโรค พาร์กินสัน และการรักษา รวมทั้งผู้ป่วยมีความพึงพอใจต่อการให้คำปรึกษาการใช้ยา