วิทยานิพนธ์ (ภ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

วัตถุประสงค์:ประเมินผลลัพธ์ทางคลินิกและปัญหาจากการใช้ยาในผู้ป่วยนอกโรคหัวใจล้มเหลวหลังการได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรม วิธีการศึกษา:การวิจัยเชิงทดลองแบบก่อนและหลังโดยไม่มีกลุ่มควบคุม ดำเนินการวิจัยระหว่างเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ถึงเดือน เมษายน พ.ศ. 2553 โดยศึกษาในผู้ป่วยนอกที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรังเนื่องจากการทำงานที่ผิดปกติช่วงหัวใจบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายหรือมีค่าการบีบเลือดออกจากหัวใจน้อยกว่าร้อยละ 40 และได้รับการรักษาด้วยยามาอย่างน้อย 1 เดือน ประเมินผลการบริบาลทางเภสัชกรรมในประเด็นปัญหาจากการใช้ยา ความรู้ ความร่วมมือในการใช้ยา ความสามารถในการทำกิจกรรมทางกายซึ่งวัดโดยการทดสอบด้วยการเดินใน 6 นาที และการเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล ผลการศึกษา:ผู้ป่วยเข้าร่วมวิจัยทั้งสิ้น 43 ราย ผู้ป่วยทุกรายได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรมทุก 6 สัปดาห์ จนครบ 3 ครั้ง จากการติดตามผู้ป่วยในครั้งแรก(ก่อนได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรม) พบว่าปัญหาจากการใช้ยา 51 ปัญหาในผู้ป่วย 33 ราย(ร้อยละ76.7) ปัญหาเฉลี่ยในผู้ป่วยแต่ละรายเท่ากับ 1.19±1.00 ปัญหา และเมื่อสิ้นสุดการวิจัยพบว่าปัญหาจากการใช้ยาลดลงเหลือ 18 ปัญหาในผู้ป่วย 14 ราย (ร้อยละ32.6) ปัญหาเฉลี่ยในผู้ป่วยแต่ละรายเท่ากับ 0.42±0.66 ปัญหา (p<0.05) ผลการให้บริบาลทางเภสัชกรรมช่วยเพิ่มความรู้ ความร่วมมือในการใช้ยา และความสามารถในการทำกิจกรรมทางกายซึ่งวัดโดยการทดสอบด้วยการเดินใน 6 นาทีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) และช่วยลดการเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) สรุปผลการศึกษา:การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการบริบาลทางเภสัชกรรมในผู้ป่วยนอกโรคหัวใจล้มเหลวทำให้ปัญหาจากการใช้ยาลดลงและช่วยให้ผู้ป่วยมีผลลัพธ์ทางคลินิกที่ดีขึ้น