วิทยานิพนธ์ (ภ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547

วัตถุประสงค์: เพื่อประเมินผลการใช้แนวทางการใช้สารละลายแอลบูมินโดยเปรียบเทียบผลการประเมินการใช้สารละลายแอลบูมินเชิงคุณภาพและเชิงประมาณ ช่วยก่อนและหลังการประกาศใช้แนวทางการใช้สารละลายแอลบูมิน วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงทดลองชนิดวัดผลก่อน-หลังการประกาศใช้แนวทางการใช้สารละลายแอลบูมินแบบไม่มีกลุ่มควบคุม โดยสุ่มตัวอย่างการใช้สารละลายแอลบุมิน ในผู้ป่วยในอย่างมีระบบช่วงละ 140 ครั้ง เก็บข้อมูลช่วงแรก ตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคม ถึง 31 ตุลาคม 2546 และช่วงที่ 2 ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ถึง 15 มีนาคม 2547 ยุทธวิธีในการประกาศใช้แนวทางการใช้สารละลายแอลบูมินได้แก่การส่งเสริมความรู้ ให้ข้อมูลสารละลายแอลบูมินผ่านการอบรมให้ความรู้เกี่ยวกับสารละลายแอลบูมิน จดหมาย โปสเตอร์ ดำเนินการเก็บข้อมูลและประเมินตัวอย่างการใช้สารละลายแอลบูมิน ตามหลักการประเมินการใช้ยา ด้วยตัวชี้วัดที่กำหนดขึ้นเพื่อประเมินการใช้สารละลายแอลบูมินในแง่ความถูกต้อง ปลอดภัยและเหมาะสมตามเกณฑ์ ผลการศึกษา: การใช้สารละลายแอลบูมิน พบได้ในผู้ป่วยทุกวัย และมากกว่าร้อยละ 70 เป็นการใช้ระหว่างการผ่าตัดเปิดหัวใจซึ่งเป็นการใช้ที่ถูกต้อง ปลอดภัยและเหมาะสมตามที่ระบุไว้ในแนวทางการใช้สารละลายแอลบูมิน ดังนั้นเมื่อพิจารณาผลของการประกาศใช้แนวทางการใช้สารละลายแอลบูมินเฉพาะในส่วนที่นอกเหนือจากการใช้ระหว่างการผ่าตัดเปิดหัวใจ พบว่าช่วงที่ 2 ภายหลังการประกาศใช้แนวทางการใช้สารละลายแอลบูมินมีการใช้สารละลายแอลบูมินอย่างถูกต้องตามเกณฑ์เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 29.73 เป็นร้อยละ 55.17 มีความปลอดภัยตามเกณฑ์เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 77.27 เป็นร้อยละ 100 และมีความเหมาะสมตามเกณฑ์เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 22.97 เป็นร้อยละ 55.17 เมื่อพิจารณาในเชิงปริมาณพบว่าช่วงแรกมีการใช้ในปริมาณ 4,250 กรัม เป็นการใช้อย่างไม่เหมาะสมตามเกณฑ์จำนวน 1,850 กรัม หากช่วงที่ 2 มีการใช้ที่เท่ากันจะพบว่ามีการใช้อย่างไม่เหมาะสมตามเกณฑ์ลดลงเหลือ 1,162.50 กรัม ส่งผลให้มูลค่าการใช้อย่างไม่เหมาะสมในกลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาลดลงจาก 142,524 บาทเป็น 89,559 บาท สรุปผลการศึกษา: การส่งเสริมการใช้สารละลายแอลบูมิน ในผู้ป่วยในโรงพยาบาลราชวิถี ด้วยแนวทางการใช้สารละลายแอลบูมิน มีผลทำให้มีการใช้สารละลายแอลบูมินอย่างเหมาะสมตามเกณฑ์เพิ่มขึ้น