วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การอภิมานงานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิผลของโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจต่อผลลัพธ์ด้านสุขภาพผู้ป่วยโรคหัวใจ โดยศึกษาจากวิทยานิพนธ์และรายงานการวิจัยที่ตีพิมพ์เผยแพร่ ระหว่างปี พ.ศ.2530-2551 จำนวน 23 เรื่อง เครื่องมือที่นำมาใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสรุปคุณลักษณะงานวิจัย และแบบประเมินคุณภาพงานวิจัย ซึ่งได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ หาความเที่ยงโดยวิธีใช้ผู้ประเมินร่วมกันระหว่างผู้วิจัยและอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ และนำข้อมูลไปวิเคราะห์ตามวิธีของ Glass, McGaw & Smith (1981) ได้ค่าขนาดอิทธิพลจำนวน 68 ค่า ผลการสังเคราะห์สรุปได้ดังนี้ 1. งานวิจัยที่นำมาสังเคราะห์ ทั้งหมดเป็นวิทยานิพนธ์ระดับมหาบัณฑิต ในสาขาวิชาพยาบาลศาสตร์ (95.65%) ตีพิมพ์เผยแพร่มากที่สุดในระหว่างปี 2546-2550 (43.48%) เครื่องมือวัดตัวแปรของงานวิจัยที่นำมาสังเคราะห์ส่วนใหญ่ได้รับการตรวจสอบคุณภาพทั้งความตรงตามเนื้อหาและความเที่ยง (57.89%) คุณภาพโดยรวมของงานวิจัยส่วนใหญ่อยู่ในระดับดี (30.43%) ผลลัพธ์ทางสุขภาพที่นำมาศึกษามากที่สุดคือ การปรับตัว (23.52%) 2. ค่าขนาดอิทธิพลของโปรแกรมฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจต่อผลลัพธ์ด้านสุขภาพของผู้ป่วยโรคหัวใจต่อผลลัพธ์ทางสุขภาพส่วนใหญ่มีขนาดใหญ่ โดยผลลัพธ์สุขภาพด้านจิตใจให้ค่าขนาดอิทธิพลสูงที่สุด (d=-14.83) ผลลัพธ์สุขภาพด้านพฤติกรรมให้ค่าขนาดอิทธิพลต่ำที่สุด (d=0.03) 3. โปรแกรมที่ให้ค่าขนาดอิทธิพลสูงที่สุด คือผลของโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจต่อความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกายและความเครียดในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจตาย และโปรแกรมที่ให้ค่าขนาดอิทธิพลต่ำที่สุด คือผลของการให้ความรู้ด้านสุขภาพและการส่งเสริมการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อแบบแผนการดำเนินชีวิตของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจ