วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2538

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาความไว (Sensitivity), ความจำเพาะ (Specificity), สหสัมพันธ (correlation) และความถดถอยเชิงเสันตรง (Linear correlation) ของการใช้แถบวัดค่าครีอะตีนไคเนสเปรียบเทียบกันค่าครีอะตีนไคเนส ที่ได้ทางห้องปฏิบัติการในการวินิจฉัยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ณ เวลาต่างๆ ผู้ป่วยเข้าหลักเกณต์ทั้งสิ้น 37 ราย เป็นชาย 25 ราย หญิง 12 ราย อายุ ตั้งแต่ 42-85 ปี อายุเฉลี่ย 60 ปี ในจำนวนนี้ 23 ราย ได้รับการวินิจฉัยเป็นกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบในขั้นตอนสุดท้าย แต่ละรายได้รับการเจาะเลือดเพื่อหาครีอะตีน ไคเนสจากแถบวัดควบคู่กับการส่งตรวจทางห้องปฏิบัติการที่เวลา 0.3 และ 6 ชั่วโมง หลังจากเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ระยะเวลาตั้งแต่มีอาการจนถึงเวลาที่เจาะเลือดแต่ละครั้งจะได้รับการบันทึกไว้ ผลการศึกษาพบว่าความไวของการใช้แถบวัดค่าครีอะตีน ไคเนสเปรียบเทียบกับค่าครีอะตีนไคเนสที่ได้จากห้องปฏิบัติในการวินิจฉัยกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันมีค่าเท่ากับร้อยละ 91.23 ความจำเพาะเท่ากับร้อยละ 100 และมีความไวในการวินิจฉัยกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันหลังจากมีอาการภายใน 6 ชั่วโมงและ 12 ชั่วโมง มีค่าเท่ากับร้อยละ 63.16 ร้อยละ 95.65 ตามลำดับ มีความจำเพาะเท่ากับร้อยละ 100 ทั้ง 2 ช่วงเวลาข้างต้น ส่วนค่าสหสัมพันธ์ (Correlation) เท่ากับ 0.85-0.89 มีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value<0.01) และมีความถดถอยเชิงเส้นตรงเป็นอย่างดี สรุปได้ว่าการใช้แถบวัดค่าครีอะตีนไคเนสมีสหสัมพันธ์เป็นอย่างดีเทียบกับการหาค่าทางห้องปฏิบัติการและมีความไวในการวินิจฉัยกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ณ เวลา 6 ชั่วโมงหลังจากมีอาการอยู่ในเกณฑ์พอใช้ แต่ที่เวลา 12 ชั่วโมงจะอยู่ในเกณฑ์ดี โดยมีความจำเพาะที่สูงมาก สามารถใช้ถดแทนค่าครีอะตีนทางห้องปฏิบัติการได้ เนื่องจากทำได้รวดเร็วและสะดวกกว่า