วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อการศึกษารูปแบบการใช้คำเรียกขานของ คนแต้จิ๋วในเขตกรุงเทพมหานคร พิจารณาจากปัจจัย 2 ประการคือ อายุและเพศของผู้ฟัง ข้อมูลที่ใช้ศึกษาได้มาจากแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยอัตราส่วนร้อยละ ผลการศึกษาพบว่า ชนิดของคำที่นำมาใช้เป็นคำเรียกขานมี 2 ชนิด คือ คำสรรพนาม และคำนามรูปแบบคำเรียกขานมี 12 รูป ประกอบด้วย 1 ส่วนคือ ส่วนที่ต้องมี ส่วนที่ ต้องมีอาจเป็นส่วนประกอบหนึ่งตามลำพังหรือรวมกับส่วนประกอบอื่นและเรียงตามลำดับ ดังนี้ คำสรรพนาม/คำนำหน้า คำแสดงลำดับที่ คำเรียกญาติ อาชีพ/ตำแหน่ง ชื่อ เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบโดยแยกเป็นการใช้คำเรียกขานที่เป็นภาษาแต้จิ๋วและ ภาษาไทย พบว่าในการเรียกญาติ คนแต้จิ๋วส่วนใหญ่ยังคงใช้คำเรียกที่เป็นภาษาแต้จิ๋ว แต่ในการเรียกบุคคลที่ไม่ใช่ญาติ พบว่ากลุ่มคนที่อายุน้อยใช้คำเรียกขานไทยมากกว่า ผู้ที่มีอายุมาก ปัจจัยที่มีผลต่อการใช้คำเรียกขานในการเรียกญาติที่สำคัญคือ รุ่นอายุ อายุ และเพศ ปัจจัยที่มีผลต่อการใช้คำเรียกขานในการเรียกบุคคลทั่วไปที่สำคัญคือ อายุ เพศ สถานภาพและเชื้อชาติ นอกจากนี้ยังพบว่า อาชีพ การศึกษาและภาษาที่ใช้ในบ้าน ก็เป็นปัจจัยที่ควรคำนึงถึง ผลจากการศึกษาสรุปได้ว่า การใช้คำเรียกขานของคนแต้จิ๋วในกรุงเทพมหานครสะท้อน ให้เห็นถึงความสำคัญของระบบเครือญาติ