วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาการแปรของเสียงพยัญชนะท้าย(1) ในคำยืมภาษาอังกฤษในภาษาไทยเพื่อดูรูปแบบที่ปรากฏและอัตราการปรากฏของรูปแปรแต่ละรูปพร้อมทั้งพิจารณาความสัมพันธ์ตามตัวแปรทางสังคม2 ประการ ได้แก่ วัจนลีลาและพื้นฐานการศึกษา ข้อมูลในการวิเคราะห์ได้มาจากกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นพนักงานธนาคารที่พูดภาษาไทยกรุงเทพฯ จำนวน 40 คน มีพื้นฐานการศึกษาต่างกัน คือ ระดับปริญญาตรี 20 คน แบ่งเป็นเพศหญิง 10 คน และ เพศชาย 10 คน และระดับ ปวช. 20 คน แบ่งเป็นเพศหญิง 10 คน และเพศชาย 10 คน โดยศึกษาในวัจนลีลา 3 แบบ คือ การสัมภาษณ์ การอ่านข้อความ และการอ่านรายการคำซึ่งเรียงลำดับจากวัจนลีลาที่มีความเป็นทางการน้อย ไปถึงวัจนลีลาที่มีความเป็นทางการมาก คำยืมที่ใช้ทดสอบเป็นคำยืมประเภททับศัพท์จากภาษาอังกฤษจำนวน 24 คำเป็นคำที่มีเสียงพยัญชนะท้ายเป็นหน่วยเสียงข้างสั้น-ปุ่มเหงือก /1/ ในภาษาอังกฤษ และเป็นคำที่สะกดด้วยพยัญชนะท้าย ล จากผลการวิเคราะห์ ผู้วิจัยพบว่า การแปรของเสียงพยัญชนะท้าย (1)ในคำยืม มีการปรากฏเป็น 4 รูปแปรที่สำคัญ ๆ ได้แก่ (1), [n], [...]และ [w] รูปแปรที่ปรากฏมากที่สุดคือ [n] รองลงมาคือ [1], [...] และ[w] ตามลำดับ ผลการศึกษาในเชิงสถิติแสดงว่าตัวแปรทางสังคมทั้งวัจนลีลาและพื้นฐานการศึกษา มีความสัมพันธ์กับการแปรของเสียงพยัญชนะท้าย (1)ในคำยืม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น .01 กล่าวคือ ในด้านวัจนลีลา รูปแปร [1] ปรากฏในวัจนลีลาที่มีความเป็นทางการมากมากกว่าในวัจนลีลาที่มีความเป็นทางการน้อย ขณะที่รูปแปร [n], [...]และ [w] ปรากฏในวัจนลีลาที่มีความเป็นทางการน้อย มากกว่าในวัจนลีลาที่มีความเป็นทางการมาก สำหรับพื้นฐานการศึกษานั้น รูปแปร [1] ปรากฏในกลุ่มพื้นฐานการศึกษาระดับปริญญาตรีมากกว่าในกลุ่มพื้นฐานการศึกษาระดับปวช. ขณะที่รูปแปร [n], [...] และ [w] ปรากฏในกลุ่มพื้นฐานการศึกษาระดับปวช. มากกว่าในกลุ่มพื้นฐานการศึกษาระดับปริญญาตรี