วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเปรียบเทียบการใช้คำเรียกขานในภาษาไทยกับภาษาฝรั่งเศสตามความสัมพันธ์ระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง โดยเก็บข้อมูลคำเรียกขานในทั้งสองภาษาจากบทสนทนาในนวนิยายไทยและฝรั่งเศส ระหว่างปี 2529 ถึง 2533 จำนวน 10 เรื่อง และวิเคราะห์ข้อมูลการใช้คำเรียกขานในทั้งสองภาษาตามปัจจัยทางสังคมที่กำหนดความสัมพันธ์ระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง4 ประการ ได้แก่ บทบาททางสังคม อายุ เพศ และความใกล้ชิดระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง จากการศึกษาเปรียบเทียบพบว่า คำเรียกขานในทั้งสองภาษาประกอบด้วยส่วนประกอบคำเรียนขานต่าง ๆ ตั้งแต่ 1 ประเภทขึ้นไป แต่คำเรียกขานในภาษาไทยประกอบด้วยส่วนสำคัญ 2 ส่วน คือ ส่วนที่ต้องปรากฏเสมอ ได้แก่ คำเรียกขานและตามด้วยส่วนที่มีหรือไม่มีก็ได้ ได้แก่ คำลงท้าย เช่น คะ ครับ ส่วนที่ต้องมีอาจเป็นส่วนประกอบใดส่วนประกอบหนึ่งตามลำพังหรือรวมกับส่วนประกอบอื่นและเรียงลำดับก่อนหลังดังนี้ คือ คำนำหน้า คำเรียกญาติ ยศ อาชีพ/ตำแหน่งชื่อ นามสกุล และวลีแสดงความรู้สึก สำหรับคำเรียกขานในภาษาฝรั่งเศสไม่มีคำลงท้ายเป็นส่วนประกอบข้างท้าย แต่มีเพียงส่วนประกอบเดียว ซึ่งเริ่มต้นด้วยคำขยายแสดงความรู้สึกซึ่งปรากฏหรือไม่ปรากฏก็ได้ แต่เมื่อปรากฏจะต้องปรากฏหน้าส่วนประกอบคำเรียกขานอื่น ๆ โดยเรียงลำดับก่อนหลังดังนี้ คือ คำนำหน้าคำเรียกญาติ ยศ อาชีพ/ตำแหน่ง ชื่อ นามสกุล และวลีแสดงความรู้สึก จากข้อมูลพบว่า การใช้คำเรียกขานในทั้งสองภาษาแปรรูปแบบไปตามความสัมพันธ์ระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง โดยบทบาททางสังคมเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้มีการแปรของคำเรียกขานที่ใช้ในทั้งสองภาษา ส่วนอายุเป็นปัจจัยที่สำคัญรองลงมาในการใช้คำเรียกขานในภาษาไทย ส่วนในภาษาฝรั่งเศสความใกล้ชิดเป็นปัจจัยที่สำคัญรองลงมา การใช้คำเรียกขานในทั้งสองภาษาสะท้อนให้เห็นลักษณะทางสังคมบางประการ คือ คนในสังคมไทยมีความยึดถือในเรื่องความเคารพและความสนิทสนม ในขณะที่คนในสังคมฝรั่งเศสยึดถือในเรื่องอำนาจ และความเป็นปึกแผ่น