การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเครียด การเผชิญความเครียด หาความสัมพันธ์และอำนาจการทำนายระหว่างความเครียด ปัจจัยส่วนบุคคล และ การเผชิญความเครียดของผู้ป่วยที่ได้รับการดึงถ่วงกระดูก กลุ่มตัวอย่างเป็น ผู้ป่วยที่กระดูกขาท่อนบนหักและได้รับการรักษาด้วยวิธีการดึงถ่วงกระดูกในแผนก ศัลยกรรมกระดูกของโรงพยาบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุขในภาคตะวันออก เครื่องมือ ที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดความเครียด และแบบวัดการเผชิญความเครียดของจาโลวิค วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน มัธยฐาน ค่าพิสัยควอไทล์ และการวิเคราะห์ ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ~bผลการวิจัยพบว่า~b ผู้ป่วยที่ได้รับการดึงถ่วงกระดูกมีความเครียดโดยรวมในระดับมาก โดย สถานการณ์ด้านการรักษาที่ได้รับเป็นสถานการณ์ที่ก่อให้เกิดความเครียดมากที่สุด ผู้ป่วยที่ได้รับการดึงถ่วงกระดูกใช้การเผชิญความเครียดทั้งด้านการเผชิญหน้า กับปัญหา การแสดงออกทางอารมณ์ และการบรรเทาความรู้สึกเครียดร่วมกัน โดยมีสัดส่วนของการใช้การเผชิญความเครียดด้านการบรรเทาความรู้สึกเครียด มากที่สุด และผลการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ พบว่าปัจจัยที่สามารถทำนายการเผชิญ ความเครียด ได้แก่ 1. อายุ (age) และระดับการศึกษา (edu) สามารถร่วมกันทำนายการเผชิญ ความเครียดด้านการเผชิญหน้ากับปัญหา (c-cop) ได้ร้อยละ 12.3 ดังสมการ c-cop = 1.55 + .008 (age) + .039 (edu) 2. ความเครียด (str) และระยะเวลาที่ดึงถ่วงกระดูก (time) สามารถ ร่วมกันทำนายการเผชิญความเครียดด้านการแสดงออกทางอารมณ์ (e-cop) ได้ร้อยละ 13.6 ดังสมการ e-cop = 1.524 + .012 (str) + .039 (time) 3. อายุ (age) และความเครียด (str) สามารถร่วมกันทำนายการเผชิญ ความเครียดด้านการบรรเทาความรู้สึกเครียด (p-cop) ได้ร้อยละ 13.5 ดังสมการ p-cop = 1.707 + .006 (age) + .003 (str)