การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาฤทธิ์ต้านการชักของสารเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีน ซึ่งเป็นอนุพันธ์ตัวใหม่ของอะเมลโตไลด์ที่สังเคราะห์ขึ้นในด้านประสิทธิภาพ ความเป็นพิษเฉียบพลัน และพิษต่อระบบประสาทส่วนกลางนอกจากนี้ยังได้ทำการศึกษาผลของสารทดสอบต่อตัวรับ NMDA ที่ถูกเหนี่ยวนำให้แสดงออกบนผิวของไข่กบ ~iXenopus laevis~i โดยการฉีด mRNA จากการศึกษาฤทธิ์ต้านการชักของสารทดสอบทั้งสอง พบว่าเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนมีฤทธิ์ต้านการชักในหนูถีบจักรที่ถูกเหนี่ยวนำให้ชักทั้งจากการกระตุ้นสมองด้วยกระแสไฟฟ้าและสารเคมีเพนทิลีนเตตระซอลได้ ในขณะที่อะเมลโตไลด์มีฤทธิ์ต้านการชักในหนูถีบจักรที่ถูกเหนี่ยวนำให้ชักโดยการกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าเท่านั้นเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนมีประสิทธิภาพต้านการชักน้อยกว่าอะเมลโตไลด์ โดยขนาดของสารทดสอบทั้งสองที่สามารถต้านการชักในหนูถีบจักรได้จำนวนครึ่งหนึ่ง (ED(,50)) เท่ากับ 13.33 และ 0.96 มิลลิกรัม/กิโลกรัม (มก/กก) น้ำหนักตัวตามลำดับ สารทดสอบทั้งสองสามารถต้านการชักจากการกระตุ้นสมองด้วยกระแสไฟฟ้าได้นานถึง 9 ชั่วโมงหลังจากให้สารทดสอบ อย่างไรก็ตาม ค่า ED(,50) ก็เพิ่มขึ้นด้วย ในด้านความปลอดภัย เมื่อดูจากค่าขอบเขตความปลอดภัยสัมพัทธ์ (Relative safety margin, LD(,50)/ED(,50)) ของเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนและอะเมลโตไลด์ซึ่งเท่ากับ 44.97 และ 65.28 ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าอะเมลโตไลด์มีความปลอดภัยมากกว่าในการทดสอบความเป็นพิษต่อระบบประสาทส่วนกลางโดยวิธี Rotorod test พบว่าขนาดของสารทดสอบที่ทำให้เกิดความเป็นพิษต่อระบบประสาทส่วนกลางในหนูถีบจักรจำนวนครึ่งหนึ่ง(TD(,50)) ของเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนและอะเมลโตไลด์เท่ากับ 37.28 และ 7.18 มก/กก น้ำหนักตัวตามลำดับ เมื่อนำค่าดังกล่าวมาคำนวณหาค่าดัชนีปกป้อง (Protective index, PI=TD(,50)/ED(,50)) พบว่าอะเมลโตไลด์มีค่าดัชนีปกป้องสูงกว่าเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีน อย่างไรก็ตามจากการศึกษาอัตราการเคลื่อนไหวและอัตราการเพิ่มระยะเวลาการหลับในหนูถีบจักรที่ได้รับบาร์บิทูเรตคาดว่าเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนในขนาดที่มีผลการรักษาน่าจะมีผลกดระบบประสาทส่วนกลางน้อยกว่าอะเมลโตไลด์ เมื่อนำสารทั้งสองมาศึกษาผลต่อกระแสไฟฟ้าที่ถูกเหนี่ยวนำโดย NMDA ในไข่กบ ~iXenopus laevis~i พบว่า ทั้งเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนและอะเมลโตไลด์ไม่เหนี่ยวนำให้เกิดกระแสไฟฟ้าหรือการเปลี่ยนแปลงค่าศักย์ไฟฟ้าใดๆ ของเยื่อหุ้มเซลล์ไข่กบ แต่สารทดสอบทั้งสองสามารถยับยั้งการเปลี่ยนแปลงทางไฟฟ้าโดยการเหนี่ยวนำจาก NMDA ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติโดยค่าความเข้มข้นที่ทำให้เกิดการยับยั้งครึ่งหนึ่ง (IC(,50)) ของเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนและอะเมลโตไลด์เท่ากับ 0.12 และ 0.10 ไมโครโมลาร์ตามลำดับ ซึ่งผลในการยับยั้งต่อตัวรับ NMDA ดังกล่าวมานี้ แม้จะยังไม่ทราบถึงกลไกการออกฤทธิ์ที่ชัดเจน แต่ก็น่าจะเป็นปัจจัยที่ทำให้สารทั้งสองออกฤทธิ์ต้านชักได้ในสัตว์ทดลอง จากการศึกษาในครั้งนี้อาจสรุปได้ว่า เอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนเป็นอนุพันธ์ของอะเมลโตไลด์ที่ออกฤทธิ์ต้านชักได้กว้างและมีขอบเขตความปลอดภัยสัมพัทธ์ต่ำกว่าอะเมลโตไลด์ แต่อย่างไรก็ตามในขนาดที่มีผลการรักษา เอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนน่าจะมีผลอันไม่พึงประสงค์ในการกดระบบประสาทส่วนกลางน้อย จากการศึกษาผลของสารนี้ต่อตัวรับ NMDA บนผิวไข่กบแสดงให้เห็นว่าฤทธิ์ต้านชักในสัตว์ทดลองของสารทดสอบ ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นผลสืบเนื่องจากการยับยั้งที่ตัวรับ NMDA การปรับปรุงโครงสร้างของเอน-(พารา-อะมิโนเบนโซอิล)-1,2,3,4-เตตระไฮโดรควิโนลีนเพื่อให้มีความปลอดภัยมากขึ้นโดยที่ยังมีคุณสมบัติต้านการชักที่กว้างอาจนำไปสู่การค้นพบอนุพันธ์ตัวใหม่ของอะเมลโตไลด์ ซึ่งมีคุณสมบัติทางเภสัชวิทยาและพิษวิทยาที่น่าพึงพอใจ