วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาถึงอำนาจหน้าที่ และวิธีพิจารณาเรื่องร้องเรียนของผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา ตามที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 รวมทั้งศึกษาถึงปัญหาที่เกิดจากการพิจารณาเรื่องร้องเรียนของผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา ทั้งนี้เพื่อหาแนวทางในการแก้ไขปัญหาดังกล่าว อันจะส่งผลให้สถาบันผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภาสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นซึ่งจากการศึกษาพบว่า 1. ประชาชนส่วนใหญ่ยังไม่รู้จักองค์กรผู้ตรวจการแผ่นดินรัฐสภา ทำให้ประชาชนส่วนใหญ่ยังไม่สามารถเข้าถึงองค์กรผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา เพื่อให้ใช้อำนาจตรวจสอบฝ่ายปกครองให้สมดังเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญได้เท่าที่ควร 2. ความขัดแย้งในอำนาจหน้าที่ระหว่างองค์กรอิสระด้วยกัน ได้แก่ ปัญหาการใช้อำนาจเสนอเรื่องพร้อมความเห็นต่อศาลรัฐธรรมนูญหรือศาลปกครอง ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 198และผลของคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญที่ 24/2543 ส่งผลให้องค์กรอิสระที่จัดตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญไม่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของศาลปกครอง และสถานะของผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภาตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542 มาตรา43 ที่กำหนดให้ผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภามีสิทธิและหน้าที่เสมือนหนึ่งเป็นผู้มีสิทธิฟ้องคดี 3. การบริหารงานของสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา ในข้อจำกัดทางด้านบุคลากรโดยพิจารณาจากสถิติเรื่องร้องเรียนที่ไม่สมดุลกับจำนวนเจ้าหน้าที่สอบสวน ซึ่งอาจจะนำไปสู่ปัญหาความล่าช้าในการสอบสวนหาข้อเท็จจริงตามคำร้องเรียน ประกอบกับข้อจำกัดในการปฏิบัติงานด้านวิชาการ ที่ยังไม่มีการทำการศึกษาวิจัยเพื่อเสนอแนะให้มีการปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมาย กฎ ระเบียบ ข้อบังคับ หรือมติคณะรัฐมนตรี