การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบวิธีการปรับค่าประมาณความน่าจะเป็นที่จะเสียชีวิต ซึ่งวิธีการประมาณที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ วิธีการประมาณแบบคณิตศาสตร์ภัย และปรับด้วยวิธีการปรับ 3 วิธีคือ วิธีการปรับค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ถ่วงน้ำหนัก วิธีการปรับแบบวิทแทคเกอร์ และวิธีการปรับแบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ถ่วงน้ำหนักด้วยความแปรปรวนต่ำสุด โดยจะประมาณค่าความน่าจะเป็นคนอายุ X ปี จะเสียชีวิตภายใน 1 ปี ข้างหน้า (q'(,x)) สำหรับอายุในช่วง 0 ปี ถึง 100 ปีและจะปรับค่าประมาณดังกล่าวในช่วงอายุ 25 ถึง 65 ปี ภายใต้สถานการณ์ของขนาดตัวอย่าง (m) ต่าง ๆ กัน 5 ระดับคือ 500, 700, 1000,1500 และ 2000 การแจกแจงของระยะเวลาการถอนตัวมีการแจกแจงสม่ำเสมอและเบต้า ข้อมูลในการวิจัยได้จากการจำลองด้วยเทคนิคมอนติคาร์โลและทำการทดลองซ้ำ ๆ กัน 2000 ครั้ง สำหรับแต่ละสถานการณ์เพื่อประเมินค่าq'(,x) และปรับค่าประมาณที่ได้จากแต่ละสถานการณ์ด้วยวิธีการปรับทั้ง 3 วิธีแล้วหาค่าเฉลี่ยเปอร์เซ็นต์ความคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์ (MAPE) ของแต่ละวิธีเพื่อเปรียบเทียบหาวิธีที่ให้ค่า MAPE ต่ำสุด และใช้ข้อมูลของบริษัทแห่งหนึ่งเป็นกรณีศึกษา ผลการวิจัยพบว่า วิธีการปรับแบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ถ่วงน้ำหนักด้วยความแปรปรวนต่ำสุดจะให้ค่า MAPE ต่ำสุดในระดับตัวอย่างทุกขนาดสำหรับแต่ละการแจกแจง และกรณีศึกษา รองลงมา คือ วิธีการปรับแบบวิทแทคเกอร์และวิธีการปรับแบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ถ่วงน้ำหนัก ตามลำดับ และสรุปได้ว่าที่ช่วงอายุน้อย ๆ วิธี การปรับแบบค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ถ่วงน้ำหนักด้วยความแปรปรวนต่ำสุดและวิธีการปรับแบบวิทแทคเกอร์จะให้ค่า APE ใกล้เคียงสำหรับในขั้นตอนของการประมาณค่า เมื่อขนาดตัวอย่างน้อย ๆ (m=500,700 และ 1000) พบว่าสำหรับช่วงอายุน้อย ๆ ค่าประมาณที่ได้จากวิธีการประมาณแบบคณิตศาสตร์ประกันภัยจะมีค่า APE สูง และค่อย ๆ ลดลงเมื่ออายุสูงขึ้น สรุปได้ว่าเมื่อขนาดตัวอย่างน้อย ๆ วิธีการประมาณ ดังกล่าวไม่เหมาะสม แต่เมื่อขนาดตัวอย่างมากขึ้น (m = 1500 และ 2000)ในช่วงอายุดังกล่าวค่า APE จะลดลง ทำให้ค่า MAPE ลดลงด้วย และที่ระดับขนาดตัวอย่างมากนี้วิธีการปรับทั้ง 3 วิธี มีค่า MAPE ใกล้เคียงกันจึงสรุปได้ว่าเมื่อขนาดตัวอย่างมาก ๆ สามารถเลือกใช้วิธีการปรับวิธีใดก็ได้จาก 3 วิธี