การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบวิธีการปรับแก้ค่าประมาณความน่าจะเป็นที่จะเสียชีวิต ซึ่งวิธีการประมาณที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ วิธีการประมาณแบบภาวะน่าจะเป็นสูงสุด และปรับด้วยวิธีการปรับ 3 วิธี คือ วิธีการปรับแก้แบบวิทแทคเกอร์วิธีการปรับแก้แบบเบส์เซียน และวิธีการปรับแก้แบบอินครีสซิ่งเบส์เซียน โดยจะประมาณค่าความน่าจะเป็นที่คนอายุ x จะเสียชีวิตภายใน 1 ปีข้างหน้า (q'(,x)) และจะปรับแก้ค่าประมาณดังกล่าวในช่วงอายุ 16 ถึง 95 ปีภายใต้สถานการณ์ของขนาดตัวอย่าง (m) ต่าง ๆ กัน6 ระดับ คือ 50, 100, 300, 500 700 และ 1,000 สัดส่วนการถอนตัวออกจากช่วงที่ศึกษาต่าง ๆ กัน 4 ระดับ คือ 10%,20%, 30% และ 40% การแจกแจงของระยะเวลาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปในอนาคตที่ใช้ในการแจกแจงครั้งนี้มีการแจกแจงแบบเอกซ์โพเนนเชียล และการแจกแจงของระยะเวลาการถอนมีการแจกแจงแบบสม่ำเสมอและแกมมา ข้อมูลในการวิจัยได้จากการจำลองด้วยเทคนิคมอนติคาร์โลและทำการทดลองซ้ำ ๆ กัน200 ครั้ง สำหรับแต่ละสถานการณ์ที่กำหนดเพื่อประมาณค่าq'(,x) และปรับแก้ค่าประมาณที่ได้จากแต่ละสถานการณ์ด้วยวิธีการปรับทั้ง 3 วิธี แล้วหาค่าเฉลี่ยเปอร์เซ็นต์ความคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์ (MAPE) ของแต่ละวิธีเพื่อเปรียบเทียบหาวิธีที่ให้ค่า MAPE ต่ำสุด ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ สำหรับแต่ละการแจกแจง วิธีการปรับแก้แบบอินครีสซิ่งเบส์เซียนจะให้ค่า MAPE ต่ำสุด ในทุกขนาดตัวอย่างและสัดส่วนการถอนตัว รองลงมาคือ วิธีการปรับแก้แบบวิทแทคเกอร์ และวิธีการปรับแก้แบบเบส์เซียน ตามลำดับแต่อย่างไรก็ตามในกรณีที่ตัวอย่างขนาดใหญ่ (m=1000) หรือกรณีที่อายุมาก ๆ (ช่วงอายุประมาณ 56-95 ปี) วิธีการปรับแก้ทั้ง 3 วิธี จะให้ค่าที่ปรับแล้วมีค่าใกล้เคียงกันจึงสามารถเลือกใช้วิธีการปรับแก้วิธีใดก็ได้ใน 3 วิธี เมื่อขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้น ค่า MAPE ของการปรับแก้ทั้ง 3 วิธีจะมีค่าลดลง และเมื่อสัดส่วนการถอนตัวลดลง ค่าMAPE ของการปรับแก้ทั้ง 3 วิธีจะมีค่าลดลงด้วย