การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบวิธีการประ มาณความน่าจะเป็นที่จะเสียชีวิตสำหรับข้อมูลประกันชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ซึ่งวิธีการประมาณที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ วิธีการประมาณแบบคลาสสิค(Classical Estimation Method) วิธีการประมาณแบบภาวะน่าจะเป็นสูงสุด (Maximum Likelihood Estimation Method) และวิธีการประมาณแบบเบส์ (Bayes Estimation Method) โดยกำหนดการแจกแจงก่อนการทดลองเป็นแบบเอกซ์โพเนนเชียล (ExponentialDistribution) ในแต่ละวิธีจะประมาณความน่าจะเป็นที่คนอายุ x ปีจะเสียชีวิตภายใน 1 ปีข้างหน้า (q(,x)) สำหรับอายุ x ในช่วง 25-65ปี ภายใต้สถานการณ์ของขนาดตัวอย่าง (m) ต่าง ๆ กัน 8 ระดับคือ 30, 50, 70, 100, 300, 500, 700, และ 1000 การแจกแจงของระยะ เวลาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปในอนาคตที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือการแจกแจงแบบไว บูลล์ (Weibull Distribution) และ การแจกแจงแบบกอมเพิรตซ์(Gompertz Distribution) ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยได้จากการจำลองด้วย เทคนิคมอนติคาร์โลและทำการทดลองซ้ำ ๆ กัน 500 ครั้ง สำหรับแต่ละสถานการณ์ที่กำหนดเพื่อประมาณค่า q(,x) และหาเปอร์เซ็นต์ความคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์ (APE) ของการประมาณทั้ง 3 วิธีผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ วิธีการประมาณแบบเบส์ จะให้ค่า APE ต่ำที่สุดในระดับตัวอย่างทุกขนาดสำหรับแต่ละการแจกแจง รองลงมาคือ วิธีการประมาณแบบภาวะน่า จะเป็นสูงสุดและวิธีการประมาณแบบคลาสสิคตามลำดับ แต่เมื่อเปรียบเทียบ เฉพาะวิธีการประมาณแบบภาวะน่าจะเป็นสูงสุด และวิธีการประมาณแบบคลาสสิคค่า APE จะมีค่าใกล้เคียงกันในทุก ๆ สถานการณ์ และเมื่อขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้นค่า APE ของการประมาณทั้ง 3 วิธี จะลดลงโดยจะมีค่าใกล้เคียงกันเมื่อขนาดตัวอย่างใหญ่มาก ๆ (M = 700 และ 1000)