วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะวิเคราะห์การแปรตามวัจนลีลาของ(ร) และ (ล) ในพยัญชนะควบกล้ำในภาษาไทยกรุงเทพฯของผู้พูดวัยเด็กตัวแปรวัจนลีลาที่ศึกษาในครั้งนี้จำแนกเป็น 5 วัจนลีลา คือ วัจนลีลาแบบการสนทนา แบบการสัมภาษณ์ แบบการอ่านบทความ แบบการอ่านรายการคำและแบบการอ่านคำคู่เทียบเสียง กลุ่มตัวอย่างของการศึกษาครั้งนี้เป็นผู้พูดภาษาไทยกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นนักเรียนหญิงชั้นมัธยมปีที่ 4 โรงเรียนศรีอยุธยา จำนวนทั้งสิ้น 30 คนผู้วิจัยเก็บข้อมูลโดยการบันทึกเสียงการใช้ภาษาตามวัจนลีลาทั้ง 5 แบบเรียงจากวัจนลีลาที่เป็นทางการน้อยที่สุดไปมากที่สุด โดยที่ในการสนทนาผู้บอกภาษาแต่ละคนจะเลือกเพื่อนสนิทมา 1 คน เพื่อที่จะมาเป็นคู่สนทนา และในการสัมภาษณ์ผู้วิจัยจะสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาแต่ละคนด้วยตนเอง ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่า (ร) และ (ล) ในพยัญชนะควบกล้ำในภาษาไทยกรุงเทพฯ ของผู้พูดวัยเด็กมีการแปรตามวัจนลีลาดังนี้ ในวัจนลีลาที่เป็นทางการน้อยที่สุดจนถึงวัจนลีลาที่เป็นทางการปานกลาง คือ การสนทนาการสัมภาษณ์และการอ่านบทความ (ร) และ (ล) ในพยัญชนะควบกล้ำปรากฏเป็น (...) เป็นเปอร์เซนต์สูงสุด ส่วนในวัจนลีลาที่เป็นทางการมากและมากที่สุดคือ การอ่านรายการคำ และการอ่านคำคู่เทียบเสียง (ร) ในพยัญชนะควบกล้ำปรากฏเป็น [r] และ (ล) ในพยัญชนะควบกล้ำปรากฏเป็น[l] เป็นเปอร์เซนต์สูงสุด นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์โดยใช้สถิติไคสแควร์ยังแสดงให้เห็นว่าอัตราการปรากฏของรูปแปรต่าง ๆ ของ (ร) และ (ล) ในพยัญชนะควบกล้ำแตกต่างกันตามวัจนลีลาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น .01