การปรับเปลี่ยนโครงสร้างการพัฒนาทางเศรษฐกิจของประเทศไทยจากระบบเศรษฐกิจแบบเกษตรกรรมมา เป็นระบบเศรษฐกิจแบบอุตสาหกรรมตั้งแต่เริ่มใช้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 ในปี พ.ศ.2504 จนถึงสมัยปัจจุบันอันเป็นช่วงระยะเวลาในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 7 (พ.ศ.2535-พ.ศ.2539) ทำให้มีการใช้ทรัพยากรที่ดินกันอย่างเสรีโดยรัฐมีบทบาทในการควบคุมน้อยมาก ที่ดินที่อยู่ในเขตชลประทานที่มีสมรรถนะเหมาะสม สำหรับทำการเกษตรถูกนำไปใช้ประโยชน์ในด้านอื่น และถูกปล่อยทิ้งให้รกร้างโดยสาเหตุต่าง ๆ ในขณะที่ความต้องการอาหารมีปริมาณเพิ่มขึ้นทุกวัน แม้ว่ารัฐจะมีนโยบายที่จะคุ้มครองที่ดินที่ใช้ประกอบเกษตรกรรมไว้ และมีการออกกฎหมายหลายฉบับเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการทำให้นโยบายนั้นสัมฤทธิ์ผล แต่ปัญหาการสูญเสียที่ดินที่ใช้ประกอบการเกษตรก็มิได้มีท่าทีว่าจะลดน้อยลง จากผลการวิจัย พบว่ามาตรการทางกฎหมายที่ใช้ในการคุ้มครองที่ดินเพื่อเกษตรกรรมอยู่ในปัจจุบันนี้ ยังมีข้อบกพร่องทั้งในด้านบทบัญญัติของกฎหมายเอง และในด้านการยังคับใช้กฎหมาย นอกจากนั้นก็ยังมีข้อจำกัดในด้านขอบเขตของการบังคับใช้กฎหมายด้วย แต่ความบกพร่องของกฎหมายมิใช่สาเหตุเพียงประการเดียวที่ทำให้ที่ดิน เพื่อการเกษตรต้องเปลี่ยนแปลงสภาพไปปัจจัยด้านเศรษฐกิจ ปัจจัยด้านสังคมยังเป็นผลทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพื้นที่เกษตรกรรมไปสู่การใช้ที่ดินแบบอื่น ๆ ด้วย ซึ่งหากรัฐมีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะสงวนและคุ้มครองที่ดิน เพื่อเกษตรกรรมไว้ให้ได้อย่างจริงจังแล้ว นอกจากรัฐจะต้องแก้ไขบทบัญญัติของกฎหมายที่เกี่ยวข้องที่ยังมีข้อบกพร่องอยู่ให้มีความสมบูรณ์แล้ว รัฐยังจะต้องมีมาตรการด้านอื่น ๆมาสนับสนุนด้วยการสงวนและคุ้มครองที่ดินเพื่อเกษตรกรรมจึงจะบรรลุ