การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกสมาธิแบบอานาปานสติและการให้คำปรึกษากลุ่มที่มีต่อความเครียดของพนักงานหญิงโรงงานอุตสาหกรรม ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการฝึกสมาธิแบบอานาปานสติ กลุ่มที่ได้รับการให้คำปรึกษากลุ่ม และกลุ่มควบคุม ในระยะก่อนการทดลอง หลังการทดลอง และระยะติดตามผล ซึ่งกลุ่มตัวอย่างเป็นพนักงานหญิงโรงงานผลิตชุดชั้นในและชุดว่ายน้ำ บริษัทไทรอัมพ์ ที่มีคะแนนความเครียดอยู่ระหว่าง 26-29 คะแนน และสมัครใจเข้าร่วมทดลอง จำนวน 18 คน และใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างง่าย (Simple Random Sampling) เพื่อสุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ได้จำนวนกลุ่มละ 6 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ แบบทดสอบความเครียดของกรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข โปรแกรมฝึกสมาธิแบบอานาปานสติ และโปรแกรมการให้คำปรึกษากลุ่ม จำนวน 10 ครั้ง ครั้งละ 60 นาที สัปดาห์ละ 2 ครั้ง รวม 5 สัปดาห์ และได้รับการประเมินความเครียดเป็น 3 ระยะ คือระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลสถิติที่ใช้ได้แก่ สหสัมพันธ์อย่างง่าย (Correlation) การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวิเคราะห์ประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม (Repeated-Measured Analysis of Variance: Onebetween Subjects Variable and One within - Subjects Variable) ผลการวิจัยปรากฏดังนี้ ผลการวิจัยพบว่ามีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 พนักงานกลุ่มที่ได้รับการฝึกสมาธิแบบอานาปานสติและพนักงานกลุ่มที่ได้รับการให้คำปรึกษากลุ่มมีความเครียดลดลงกว่ากลุ่มควบคุม ในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05