วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2519

การวิจัยครั้งนี้มุ่งหมายที่จะศึกษามนุษยมิติของนักกรีฑาชั้นหนึ่งของไทยโดยการวัดรูปร่างนักกรีฑาเขตต่างๆ ตัวแทนสโมสรที่เข้าแข่งขันชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทยและตัวแทนชาติปี 2517 ตามวิธีของ ไอ.ซี.พี.เอฟ.อาร์. (ICPER) หลังจากนั้นนำผลหาค่าเฉลี่ยและเปรียบเทียบกับสถิติมนุษยมิติของนักกรีฑาตัวแทนชาติ ในกลุ่มวิ่งผลปรากฏว่า ทั้งนักกรีฑาชั้นหนึ่งของไทยและนักกรีฑาตัวแทนชาติแม้จะมีมิติแตกต่างกันไปเมื่อเปรียบเทียบในมิติย่อยๆ แต่สิ่งที่เป็นลักษณะเด่นจนปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนก็คือ 1.นักวิ่ง 100 เมตร ของนักกรีฑาชั้นหนึ่งหนักกว่านักวิ่งประเภทอื่นๆ รวมทั้งตัวแทนชาติด้วย 2.นักวิ่ง 500 เมตร ตัวแทนชาติเตี้ยกว่านักวิ่งทุกประเภท แม้ว่าความกว้างและเส้นรอบวงจะใกล้เคียงกัน 3.ทั้งนักกรีฑาชั้นหนึ่งและตัวแทนชาติมีค่าไขมันใต้ผิวหนังข้างเอวหนากว่าไขมันในส่วนอื่นๆ ของร่างกาย 4.ดัชนีกระดูกนักวิ่ง 5000 เมตร มีค่าสูงกว่านักกรีฑาอื่นๆ แต่ดัชนีกล้ามเนื้อต่ำที่สุด ส่วนดัชนีไขมันใต้ผิวหนังมีค่าพอๆ กันในนักวิ่งทุกระยะในกลุ่มกระโดด ทั้งนักกรีฑาชั้นหนึ่งและตัวแทนปรากฏว่า 1.นักกระโดดสูงมีค่าความสูงมากกว่านักกระโดดไกล 2.ความกว้างใกล้เคียงกันในกลุ่มต่างๆ 3.เส้นรอบวงนักกระโดดไกลยาวกว่านักกระโดดสูง 4.ไขมันใต้ผิวหนังตามส่วนต่างๆ ใกล้เคียงกันทั้งในพวกเดียวกันและต่างพวกด้วย นอกจากไขมันข้างเอวเท่านั้นที่แตกต่างกัน 5.ดัชนีกระดูกพอๆกัน 6.ดัชนีกล้ามเนื้อนักกระโดดไกลตัวแทนชาติมีค่าสูงกว่าประเภทอื่น 7.แต่ดัชนีไขมันใต้ผิวหนังมีค่าใกล้เคียงกัน สำหรับกลุ่มทุ่ม ขว้าง พุ่ง ปรากฏว่า 1.นักทุ่มน้ำหนัก ขว้างจักรของนักกรีฑาชั้นหนึ่งและตัวแทนชาติ มีมิติต่างๆ ใกล้เคียงกันและสูงกว่านักพุ่งแหลน 2.นักกรีฑาตัวแทนชาติหนักและสูงกว่านักกรีฑาชั้นหนึ่งเล็กน้อย แต่ใกล้เคียงกันในความกว้างและเส้นรอบวง 3.นักกรีฑาชั้นหนึ่งมีค่าไขมันใต้ผิวหนังสูงกว่านักกรีฑาตัวแทนชาติ 4.ดัชนีกระดูกและกล้ามเนื้อตัวแทนชาติมีค่าสูงกว่านักกรีฑาชั้นหนึ่งแต่ดัชนีไขมันใต้ผิวหนังต่ำกว่า ในภาคอภิปรายได้พยายามให้เหตุผลสำหรับข้อมูลต่างๆ เหล่านี้โดยเชื่อมโยงประเภทของกีฬากับสมรรถภาพทางกีฬาเข้าด้วยกัน