วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2518

การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายที่จะศึกษาอัตราการเต้นของชีพจร ซึ่งจะทำให้ทราบถึงสมรรถภาพทางกายและสมรรถภาพสูงสุดในการจับออกซิเจนของผู้หญิงในขณะออกกำลัง ในปริมาณงานและความชื้นสัมพัทธ์เท่ากัน (70 ถึง 80 %) ในอากาศร้อน (40°ซ) อากาศปกติ (28°ซ) และอากาศเย็น (19°ซ) โดยให้นิสิตหญิงชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พลศึกษา ที่มีสุขภาพสมบูรณ์จำนวน 20 คน ออกกำลังด้วยการถีบจักรยานวัดงานในอากาศแวดล้อมแต่ละแบบ เป็นเวลา 6 นาที ขณะถีบจักรยานวัดอัตราเต้นชีพจรทุก 1 นาที จนครบ 6 นาที อัตราเต้นของชีพจรในภาวะคงตัว (Steady state) นำไปแปลผลเป็นสมรรถภาพสูงสุด ในการจับออกซิเจนของร่างกาย โดยใช้ตารางของ ออสตรานด์ (Astrand) ในอากาศแวดล้อมทั้งสาม ผลปรากฏว่า อัตราชีพจรขณะออกกำลังในอากาศเย็น อากาศปกติ และอากาศร้อน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และสมรรถภาพสูงสุดในการจับออกซิเจนของร่างกายในขณะออกกำลังในอากาศร้อน อากาศปกติ และอากาศเย็นแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 สรุปได้ว่า ในการออกกำลังหรือการทำงานในอากาศเย็นจะทำงานได้นานกว่า และมีความเหน็ดเหนื่อยน้อยกว่าในอากาศร้อนและอากาศปกติ