วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2519

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงจำนวนครั้งในการฝึกการประสานงานระหว่างสายตากับมือของกิจกรรมบาสเกตบอล ในปริมาณต่าง ๆ กัน เพื่อให้ทราบถึงปริมาณที่จะให้ได้ผลดีที่สุดในนักศึกษาหญิง กลุ่มผู้รับการฝึกเป็นนักศึกษาหญิง ชั้นปีที่ 1 ระดับวิทยาลัย จำนวน 56 คน ซึ่งมีทักษะบาสเกตบอลอยู่ในระดับเบื้องต้น แบ่งเป็น 4 กลุ่ม ๆ ละ 14 คน ดำเนินการวิจัยโดยให้แต่ละกลุ่มฝึกการประสานงานระหว่างสายตากับมือจากแบบฝึก ซึ่งมี 3 ข้อย่อย คือ ก. การส่งและรับลูกบอลกระทบผนังในเวลา 30 วินาที (นับเป็น 1 หน่วย) ข. การส่งลูกบอลเข้าสู่เป้า 10 ครั้ง (นับเป็น 1 หน่วย) ค. การยิงประตูลูกโทษ 10 (นับเป็น 1 หน่วย) ให้กลุ่มที่ 1 เป็นกลุ่มควบคุมไม่มีการฝึก, กลุ่มที่ 2 ฝึกข้อละ 1 หน่วย, กลุ่มที่ 3 ฝึกข้อละ 2 หน่วย, กลุ่มที่ 4 ฝึกข้อละ 3 หน่วย โดยฝึกทุกวัน สัปดาห์ละ 5 วัน เป็นเวลา 4 สัปดาห์ ระหว่างการฝึกทำการทดสอบผู้รับการฝึกในวันที่ 6 ของทุกสัปดาห์ ด้วยแบบทดสอบ 3 ข้อย่อย คือ ก. การส่งและรับลูกบอลกระทบผนังในเวลา 30 วินาที ข. การส่งลูกบอลเข้าสู่เป้า 10 ครั้ง ค. การยิงประตูลูกโทษ 10 ครั้ง นำผลการทดสอบไปหาค่าสถิติ ดังต่อไปนี้ วิเคราะห์ความแปรปรวน, เปรียบเทียบรายคู่โดยวีนิวแมน-คูลส์ และวิเคราะห์แนวโน้ม ผลการวิจัยปรากฏว่า จากการฝึก 4 สัปดาห์ ผลการทดสอบภายในแต่ละกลุ่มดีขึ้นและระหว่างกลุ่มมีความแตกต่างกันคือ กลุ่มที่มีปริมาณการฝึกมากมีผลดีขึ้นมากกว่ากลุ่มที่มีปริมาณการฝึกน้อย โดยมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 ความก้าวหน้าของการประสานงานระหว่างสายตากับมือในกลุ่มการทดลองโดยเฉลี่ยมีลักษณะเป็นเส้นตรงอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05. ฉะนั้น จึงสรุปได้ว่า ในการฝึกการประสานงานระหว่างสายตากับมือ, ปริมาณที่ต่างกัน ทำให้ผลการทดสอบของแต่ละกลุ่มการทดลองมีความแตกต่างกัน โดยทุกกลุ่มมีความก้าวหน้าของการประสานงานระหว่างสายตากับมือโดยเฉลี่ยดีขึ้นตามลำดับ และกลุ่มที่มีปริมาณการฝึกมากที่สุดเป็นกลุ่มที่มีความก้าวหน้าดีที่สุด ปริมาณในการฝึกการประสานงานระหว่างสายตากับมือของกิจกรรมบาสเกตบอลที่ดีที่สุดในการวิจัยครั้งนี้สำหรับนักศึกษาหญิงคือ ปริมาณในการฝึกของกลุ่มที่ 4 (การส่งและรับลูกบอลกระทบผนัง 3x30 วินาที การส่งลูกบอลเข้าสู่เป้า 3x10 ครั้ง และการยิงประตูลูกโทษ 3 x 10 ครั้ง)