วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

อุตสาหกรรมน้ำยางของประเทศไทยถือได้ว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อรายได้ของประเทศ อย่างไรก็ตาม น้ำยางส่วนใหญ่ถูกส่งออกในรูปของวัตถุดิบ ซึ่งมีมูลค่าต่ำมากเมื่อเทียบกับมูลค่าของผลิตภัณฑ์ยาง ดังนั้นประเทศไทยจึงควรเพิ่มจำนวนของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางให้มากขึ้น เพื่อสร้างรายได้ที่ยั่งยืนให้กับประเทศ การสร้างนวัตกรรมในอุตสาหกรรมน้ำยางจึงเป็นอีกหนึ่งวิธีที่จะทำให้บรรลุเป้าหมายดังกล่าวได้ แต่เนื่องจากระดับนวัตกรรมของอุตสาหกรรมน้ำยางของไทยยังอยู่ในระดับที่ไม่เพียงพอ การศึกษาในครั้งนี้จึงมุ่งศึกษาสถานภาพความก้าวหน้าและปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนานวัตกรรม เพื่อใช้ในการออกแบบพัฒนาต้นแบบกระบวนการการสร้างนวัตกรรมของกลุ่มผลิตภัณฑ์ถุงมือยางในประเทศไทย โดยศึกษาจากแบบสอบถามกลุ่มบริษัทผู้ผลิตผลิตภัณฑ์จากน้ำยางธรรมชาติ ได้แก่ ถุงมือยาง ถุงยางอนามัย เส้นด้ายยางยืดและลูกโป่ง จำนวนทั้งหมด 87 ราย มีผู้ตอบกลับทั้งหมด 30 ราย และการสัมภาษณ์เชิงลึกบริษัทผู้ผลิตถุงมือยาง จำนวน 2 ราย เพื่อนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เพื่อใช้ในการพัฒนาเป็นต้นแบบกระบวนการสร้างนวัตกรรมของกลุ่มผลิตภัณฑ์ถุงมือยาง จากผลการศึกษาสถานภาพและความก้าวหน้าทางด้านนวัตกรรมของกลุ่มผลิตภัณฑ์จากน้ำยางธรรมชาติในประเทศไทย และการใช้การวิเคราะห์จำแนกกลุ่มตัวแปรด้วยเทคนิค Cluster analysis ทำให้สามารถแบ่งกลุ่มกิจการตามระดับนวัตกรรมออกได้เป็น นวัตกรรมระดับสูง นวัตกรรมระดับปานกลางและนวัตกรรมระดับต่ำ ในขณะเดียวกันพบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนานวัตกรรมประกอบด้วยปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกดังนี้ โดยปัจจัยภายใน ได้แก่ การดำเนินการพัฒนานวัตกรรม ค่าใช้จ่ายด้านนวัตกรรมและการวิจัยพัฒนา การดำเนินกิจกรรมด้านผลิตภัณฑ์และกระบวนการและการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา สำหรับปัจจัยภายนอกมาจากการสนับสนุนด้านการพัฒนานวัตกรรมจากหน่วยงานภายนอกเพียงอย่างเดียว ส่วนการประเมินการยอมรับต้นแบบกระบวนการสร้างนวัตกรรมของกลุ่มผลิตภัณฑ์ถุงมือยางที่ได้พัฒนาขึ้นพบว่า ผู้ประกอบการมีความเห็นด้วยกับโครงสร้างของต้นแบบที่พัฒนาขึ้นและเชื่อว่า ถ้ากลุ่มผลิตภัณฑ์จากน้ำยางของไทยมีต้นแบบกระบวนการการสร้างนวัตกรรมที่ชัดเจน จะนำไปสู่ความสำเร็จในการพัฒนานวัตกรรมต่อไป