วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การศึกษานี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณสมบัติทางวิศวกรรมของวัสดุแอสฟัลต์ซีเมนต์และส่วนผสมแอสฟัลต์คอนกรีตที่ผสมยางธรรมชาติหรือยางพาราในลักษณะของน้ำยางข้นเป็นสารผสมเพิ่ม รวมทั้งศึกษาหาปริมาณสัดส่วนที่เหมาะสมของน้ำยางข้นในการผสมกับแอสฟัลต์ซีเมนต์ ในการศึกษานี้ได้ใช้วัสดุเชื่อมประสาน 3 ชนิด ได้แก่ แอสฟัลต์ซีเมนต์ธรรมดาชนิดเกรด 60-70 วัสดุ Natural Rubber Asphalt (NRA) ที่ได้จากการนำแอสฟัลต์ซีเมนต์ธรรมดาชนิดเกรด 60-70 ผสมกับน้ำยางข้นชนิดแอมโมเนียสูง (High Ammonia : HA) ในปริมาณ 1-14% โดยน้ำหนักรวม และวัสดุ Polymer Modified Asphalt (PMA) จากนั้นนำวัสดุเชื่อมประสานแต่ละชนิดไปผสมกับวัสดุมวลรวมประเภทหินปูนเป็นส่วนผสมแอสฟัลต์คอนกรีต เพื่อนำไปทดสอบคุณสมบัติพื้นฐานต่าง ๆ รวมทั้งประสิทธิภาพในการใช้งาน เช่น แรงดึงทางอ้อม โมดูลัสคืนตัว ความล้า การยุบตัวถาวร และการหลุดลอก จากผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่า วัสดุ NRA มีคุณสมบัติทางวิศวกรรมดีกว่าแอสฟัลต์ซีเมนต์ธรรมดา โดยวัสดุ NRA สามารถช่วยเพิ่มค่าเสถียรภาพ ค่าแรงดึงทางอ้อม ค่าโมดูลัสคืนตัวที่อุณหภูมิสูง และลดการหลุดลอก ซึ่งเมื่อพิจารณาจากคุณสมบัติการต้านทานต่อความล้าและต้านการยุบตัวถาวรของแอสฟัลต์คอนกรีตที่ดีขึ้นกว่า 3 เท่าแล้ว ทำให้สรุปได้จากการศึกษานี้ว่าปริมาณน้ำยางข้นที่เหมาะสมในการผสมกับแอสฟัลต์ซีเมนต์คือ 9% โดยน้ำหนักรวม แต่เมื่อเปรียบเทียบกับวัสดุ PMA แล้ว วัสดุ PMA ยังคงแสดงคุณสมบัติที่ดีกว่าวัสดุ NRA อย่างไรก็ตาม การใช้ยางธรรมชาติซึ่งเป็นทรัพยากรภายในประเทศเป็นสารผสมเพิ่มเพื่อใช้ในงานทางก็ยังมีความเหมาะสมอยู่ เนื่องจากยางธรรมชาติสามารถช่วยปรับปรุงให้ผิวทางแอสฟัลต์คอนกรีตมีความยืดหยุ่นและมีความแข็งแรงเพิ่มมากขึ้น ทำให้อายุการใช้งานนานขึ้น อีกทั้งยังใช้ปริมาณในการผสมแอสฟัลต์คอนกรีตที่น้อยกว่า ทำให้ช่วยลดต้นทุนในการก่อสร้างและการบำรุงรักษาผิวทางได้ในระยะยาว