การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจน 2. เปรียบเทียบความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ก่อนและหลังได้รับการสอนวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจน ตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนรัตนโกสินทร์สมโภชบางขุนเทียน สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการกรุงเทพมหานคร จำนวน 39 คน ปีการศึกษา 2543 ผู้วิจัยดำเนินการสอนด้วยตนเองใช้เวลาในการสอน 2 คาบต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 8 สัปดาห์เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบวัดความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยซึ่งมีแบบสอบปรนัยและอัตนัย ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูล โดยหาค่าคะแนนเฉลี่ย ((-,x)) ส่วนเบี่ยงมาตรฐาน (S.D.) ค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละ((-,x)ร้อยละ) และทดสอบความแตกต่างของคะแนนค่ามัชฌิมเลขทดสอบค่าที(t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนโดยวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจนมีความสามารถทางการเขียนความเรียงภาษาไทยผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ของคะแนนแบบสอบทั้งฉบับ ได้คะแนนความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยร้อยละ 70.90 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนโดยวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจนมีความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยหลังการสอนสูงกว่าก่อนการมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05