วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความสามารถทางการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจน 2. เปรียบเทียบความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ก่อนและหลังการได้รับการสอนวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจน ตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนรัตนโกสินทร์สมโภชบางขุนเทียน สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ กรุงเทพมหานคร จำนวน 39 คน ปีการศึกษา 2543 ผู้วิจัยดำเนินการสอนด้วยตนเอง ใช้เวลาในการสอน 2 คาบต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 8 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบวัดความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยซึ่งมีแบบสอบปรนัยและอัตนัย ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูล โดยหาค่าคะแนนเฉลี่ย (X bar) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละ (X bar ร้อยละ) และทดสอบความแตกต่างของคะแนนค่ามัชฌิมเลขคณิต โดยการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนโดยวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจนมีความสามารถทางการเขียนความเรียงภาษาไทยผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ของคะแนนแบบสอบทั้งฉบับได้คะแนนความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยร้อยละ 70.90 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนโดยวิธีการวินิจฉัยและแก้ไขงานเขียนความเรียงที่ไม่ชัดเจนมีความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยหลังการสอนสูงกว่าก่อนการมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05