การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมดนตรีเพื่อพัฒนาความสามารถทางด้านจังหวะ 2) ศึกษาสภาพการจัดกิจกรรม และผลการเรียนรู้ทางจังหวะดนตรีจากกิจกรรมดนตรีเพื่อพัฒนาความสามารถทางด้านจังหวะ 3) ศึกษาเจตคติทางดนตรี และเจตคติต่อกิจกรรมดนตรีเพื่อพัฒนาความสามารถทางด้านจังหวะของเด็กหูหนวกการวิจัยในครั้งนี้ใช้ระเบียบวิจัยแบบผสมวิธี การวิจัยใน ครั้งนี้ใช้ระเบียบวิจัยแบบผสมวิธี โดยใช้ใช้ระเบียบวิธีแบบแผนรองรับภายใน มีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพและปริมาณ ทำการออกแบบกิจกรรมโดยการวิเคราะห์เอกสาร และสัมภาษณ์เกี่ยวกับสภาพบริบทของเด็กหูหนวกที่เกี่ยวข้องกับดนตรี จากครูจำนวน 3 คน นักเรียนหูหนวกจำนวน 8 คน ในโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์จิตอารีย์ฯ นำกิจกรรมไปใช้กับนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 - 4 จำนวน 2 กลุ่ม แบ่งออกเป็นกลุ่มเด็กหูหนวกจำนวน 10 คน และเป็นกลุ่มเด็กที่มีการได้ยิน 10) คน ทำการจัดกิจกรรมจำนวน 10 ครั้ง ครั้งละ 50 นาที ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดย การทดสอบที (t-Test) และสถิติบรรยาย ผลการวิจัยพบว่า 1) กิจกรรมดนตรีเพื่อพัฒนาความสามารถทางด้านจังหวะเน้นการใช้สายตา และภาษามือของเด็กหูหนวก มีการแสดงออกทางจังหวะโดยการเคลื่อนไหวโดยการปรบมือ และก้าวเท้าพร้อมกับเล่นเครื่องแทมบูริน 2) เด็กหูหนวกมีการพัฒนาทางด้านจังหวะหลังจากได้รับกิจกรรมอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยพบปัญหาในการปฏิบัติจังหวะโน้ตตัวเขบ็ต 1 ชั้นมากที่สุด และ โน้ตตัวขาวรองลงมา ส่วนจังหวะโน้ตตัวดำเด็กหูหนวกสามารถปฏิบัติได้ดีเช่นเดียวกับเด็กที่มีการได้ยิน 3) เด็กหูหนวกมีเจตคติที่ดีต่อกิจกรรมดนตรี เด็กต้องการให้มีการจัดกิจกรรมดนตรีขึ้นอีกในอนาคต เด็กส่วนใหญ่เห็นด้วยว่ากิจกรรมนี้ทำให้ตนเองรู้จักดนตรีมากขึ้น และต้องการเล่นดนตรีเพิ่มมากขึ้น

วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555