ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

การวิเคราะห์การแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน

หน่วยงาน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : การวิเคราะห์การแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน
นักวิจัย : เอมอัชฌา สิลมัฐ
คำค้น : คนพิการกับศิลปะ , เด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน , เด็กหูหนวก , เด็กพิการ
หน่วยงาน : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้ร่วมงาน : ขนบพร วัฒนสุขชัย , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะครุศาสตร์
ปีพิมพ์ : 2554
อ้างอิง : http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/29647
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน 5 ด้าน คือ 1) เส้น 2) มิติ 3) รูปทรง 4) องค์ประกอบ และ 5) รายละเอียด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่มีความบกพร่องทางการได้ยินของโรงเรียนโสตศึกษา 4 โรงเรียน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวนทั้งหมด 53 คน คือ 1) เศรษฐเสถียรในพระราชูปถัมภ์ 2) โสตศึกษาทุ่งมหาเมฆ 3) โสตศึกษาจังหวัดนนทบุรี และ 4) โสตศึกษาจังหวัดนครปฐม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นเครื่องมือที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นเอง ประกอบด้วยแบบประเมินการแสดงออกทางศิลปะ และแบบสังเกตพฤติกรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่านักเรียนมีการแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินทั้ง 5 ด้าน โดยมีการแสดงออกและวิเคราะห์ภาพวาดได้ดีกว่าภาพที่เป็นรูปประติมากรรม แตกต่างกันตามความรู้พื้นฐานทางศิลปะและประสบการณ์รายบุคคล นอกจากนี้นักเรียนทั้งหมดยังมีการแสดงออกในรายละเอียดเกี่ยวกับภาพศิลปะที่เป็นรูปแบบตะวันออกและตะวันตกทั้งหมด จำนวน 4 ภาพ ตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินในด้านต่างๆ ดังต่อไปนี้ 1) เส้น (Liner) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านเส้นและพื้นภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน ได้ 1 ภาพ คือ ภาพกู่ร้อง (The Scream) 2) มิติ (Dimension) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านระนาบและความลึกตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 1 ภาพ คือ ภาพกู่ร้อง 3) รูปทรง (Form) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านรูปทรงปิดและรูปทรงเปิดตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 2 ภาพ คือ ภาพ กู่ร้อง และภาพคลื่นยักษ์แห่งคานากาวะ (The Great Wave off Kanagawa) ส่วนด้านรูปทรงปิด นักเรียนสามารถแสดงออกทางศิลปะได้ 2 ภาพ คือ ภาพขลุ่ยทิพย์ (Musical Rhythm) และภาพดาวิด (David) 4) องค์ประกอบ (Composition) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านเอกภาพและพหุภาพ ตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 1 ภาพ คือ ภาพกู่ร้อง 5) รายละเอียด (Details) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านความชัดเจนทั้งภาพตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 3 ภาพ คือ ภาพขลุ่ยทิพย์ ภาพคลื่นยักษ์แห่งคานากาวะ และภาพดาวิด ด้านการแสดงออกทางพฤติกรรมในภาพรวมพบว่า นักเรียนส่วนใหญ่จะให้ความสนใจในรายละเอียดและรู้จักภาพที่นำมาวิเคราะห์มากกว่าความสามารถในการตอบคำถามเรื่องความแตกต่างระหว่างศิลปะตะวันออกและตะวันตกที่มีผลต่อผลงานทัศนศิลป์

บรรณานุกรม :
เอมอัชฌา สิลมัฐ . (2554). การวิเคราะห์การแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน.
    กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอมอัชฌา สิลมัฐ . 2554. "การวิเคราะห์การแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน".
    กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอมอัชฌา สิลมัฐ . "การวิเคราะห์การแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน."
    กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554. Print.
เอมอัชฌา สิลมัฐ . การวิเคราะห์การแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2554.