วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ความเครียดของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์อินเตอร์เนชั่นแนลและศึกษาความสัมพันธ์ของ ความเครียดกับปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยเกี่ยวกับงานและความรู้สึกที่มีต่องาน และปัจจัยเกี่ยวกับการเป็น โรงพยาบาลดึงดูดใจ โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำนวน 300 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยแบ่งเป็น 3 ส่วนคือ แบบสอบถามข้อมูลส่วน บุคคล ปัจจัยเกี่ยวกับงานและความรู้สึกที่มีต่องาน แบบสอบถามความคิดเห็นต่อปัจจัยเกี่ยวกับการเป็น โรงพยาบาลดึงดูดใจ 13 ด้าน แบบวัดความเครียดสวนปรุง (Suanprung Stress Test-20,SPST-20) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS สถิติที่ใช้ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน การทดสอบไคสแควร์ และการวิเคราะห์สถิติถดถอยพหุผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความเครียดระดับสูงถึงสูงมากคิดเป็นร้อยละ 64.3 ส่วน ใหญ่มีความคิดเห็นต่อการเป็นโรงพยาบาลดึงดูดใจในด้านต่างๆระดับปานกลางหรือมาก สำหรับความ คิดเห็นโดยรวมต่อการเป็นโรงพยาบาลดึงดูดใจ ส่วนใหญ่มีความคิดเห็นด้วยระดับมาก คิดเป็นร้อยละ 92.7 ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความเครียดของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์อินเตอร์เนชั่นแน ลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ การได้รับการยอมรับนับถือจากผู้ป่วย การได้รับการยอมรับนับถือจาก เพื่อนร่วมงาน การได้รับการยอมรับนับถือจากผู้บังคับบัญชา การเป็นโรงพยาบาลดึงดูดใจ ด้านการ ปฏิบัติงานเชิงวิชาชีพ ด้านการพัฒนาวิชาชีพ ด้านการสนับสนุนการทำงานของพยาบาล ด้านการจัดการ บริหารค่าตอบแทน ด้านวัฒนธรรมองค์กร และด้านการคัดเลือกบุคลากรเข้าทำงานและการประเมินผล โดยพบว่ากลุ่มตัวอย่างที่มีความคิดเห็นด้วยต่อการเป็นโรงพยาบาลดึงดูดใจในด้านดังกล่าวระดับน้อย หรือปานกลางสัมพันธ์กับความเครียดสูง เมื่อวิเคราะห์ความถดถอยพหุ พบว่าตัวแปรที่ทำนาย ความเครียดของพยาบาลวิชาชีพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ การเป็นโรงพยาบาลดึงดูดใจ ด้านการ ปฏิบัติงานเชิงวิชาชีพ และด้านการสนับสนุนการทำงานของพยาบาล