วิทยานิพนธ์ (ภ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

วัตถุประสงค์:เพื่อประเมินผลของการให้คำแนะนำปรึกษาเกี่ยวกับยากลุ่มบิสฟอสโฟเนตทางโทรศัพท์แก่ผู้ป่วยนอกภาวะกระดูกพรุน วิธีดำเนินการวิจัย:การวิจัยเชิงทดลองชนิดสุ่ม ศึกษาที่โรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2550 ถึงมีนาคม 2551 มีผู้เข้าร่วมการศึกษา 78 ราย แบ่งเป็นกลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 39 ราย ถูกสุ่มและจับคู่ตามแผนกตรวจโรคผู้ป่วยนอก ชนิดและระยะเวลาที่ได้รับบิสฟอสโฟเนต และการเข้ากลุ่มอบรมสัมมนาภาวะกระดูกพรุนของโรงพยาบาล ผู้ป่วยทุกคนจะได้รับบริการทางเภสัชกรรมตามมาตรฐานของโรงพยาบาล แต่กลุ่มศึกษาจะได้รับคำแนะนำปรึกษาเป็นรายบุคคลโดยทางโทรศัพท์เพิ่มเติมจำนวน 3 ครั้ง ห่างกัน 1, 4 และ 8 สัปดาห์หลังจากเข้าร่วมการศึกษา เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ และการตอบแบบสอบถามด้วยตนเองจำนวน 2 ครั้ง ก่อนได้รับคำแนะนำปรึกษาทางโทรศัพท์ และหลังจากได้รับคำแนะนำปรึกษาครั้งแรกไปแล้ว 3 เดือน เพื่อเปรียบเทียบผลในด้าน 1) ความรู้เกี่ยวกับการใช้ยากลุ่มบิสฟอสโฟเนต 2) พฤติกรรมการใช้ยากลุ่มบิสฟอสโฟเนต 3) การเกิดอาการไม่พึงประสงค์จากยากลุ่มบิสฟอสโฟเนต และ 4) ความพึงพอใจของผู้ป่วยต่อคำแนะนำปรึกษาเกี่ยวกับยา ผลการวิจัย:ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มมีข้อมูลพื้นฐาน และผลลัพธ์ที่ต้องการศึกษาแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) หลังจากได้รับคำแนะนำปรึกษาทางโทรศัพท์ กลุ่มศึกษามีค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้เกี่ยวกับยากลุ่มบิสฟอสโฟเนต และค่าเฉลี่ยคะแนนความพึงพอใจต่อคำแนะนำปรึกษาเกี่ยวกับยากลุ่มบิสฟอสโฟเนตสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) มีจำนวนพฤติกรรมการใช้ยากลุ่มบิสฟอสโฟเนตที่ไม่ถูกต้องน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) พบความแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติในการเกิดอาการไม่พึงประสงค์จากยากลุ่มบิสฟอสโฟเนตของกลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่ม (p>0.05) สรุปผลการวิจัย:การให้คำแนะนำปรึกษาเกี่ยวกับยากลุ่มบิสฟอสโฟเนตทางโทรศัพท์ทำให้ผู้ป่วยมีความรู้และพฤติกรรมที่เหมาะสมในการใช้ยากลุ่มบิสฟอสโฟเนต และมีความพึงพอใจต่อคำแนะนำปรึกษาเกี่ยวกับยาที่ได้รับ