วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองของครูแนะแนวในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในเขตตรวจราชการที่ 6 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองของครูแนะแนวในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในเขตตรวจราชการที่ 6 ประชากรที่ใช้ในการศึกษาคือ อาจารย์แนะแนวระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย เขตตรวจราชการที่ 6 จำนวน 4 จังหวัด คือจังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดนครปฐม จังหวัดราชบุรี และจังหวัด สุพรรณบุรี จำนวน 176 คน การสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน (Multi-Stage Sampling) ได้กลุ่มตัวอย่าง 107 คน โดยแจกแบบสอบถามทั้งหมด 107 ชุด ได้รับกลับคืน 91 ชุด คิดเป็นร้อยละ 85.05 แล้วตรวจสอบความสมบูรณ์ พบว่าไม่สมบูรณ์ 1 ฉบับ โดยแบบสอบถามที่ครบสมบูรณ์คิดเป็นร้อยละ 84.11 ของแบบสอบถามที่แจกไปทั้งหมด นำมาวิเคราะห์โดยใช้ตารางประกอบการบรรยาย ผลการวิจัยพบว่า 1) ในภาพรวมครูแนะแนวมีระดับความภาคภูมิใจในตนเองอยู่ในระดับมาก โดยมีความภาคภูมิใจในตนเองอยู่ในระดับมาก ทั้ง 8 ด้าน 2) ปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อระดับความภาคภูมิใจในตนเอง ประกอบด้วย ความรู้เกี่ยวกับการบริการแนะแนว อายุ ระดับการศึกษา ระดับเงินเดือน ประสบการณ์สอน และประเภทการจ้าง โดยปัจจัยในด้านการเรียนวิชาแนะแนว รวมทั้งการผ่านการอบรมเกี่ยวกับการแนะแนวไม่มีผลต่อระดับความภาคภูมิใจในตนเองของครู