วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

การศึกษาผลของเมทิลพาราไทออนต่อปริมาณฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนในพลาสมา และต่อเนื้อเยื่อของอัณฑะกบนาเพศผู้ Rana rugulosa อายุ 2, 4, 6, 8, 10 และ 12 เดือน โดยใช้เมทิลพาราไทออนที่ความเข้มข้น 20 ppm ติดต่อกันเป็นเวลา 60 วัน แล้วเก็บตัวอย่างเลือดของกบนาเพื่อนำไปปั่นเอาพลาสมาไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ -20 องศาเซลเซียส จนกว่าจะนำไปวัดปริมาณฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนโดยวิธีเรดิโออิมมิวโนเอสเสย์ ทำการเก็บตัวอย่างอัณฑะของกบนาโดยตัดออกมาทั้งสองข้าง แล้วแช่ลงใน Bouin's solution ทันที เพื่อนำไปศึกษาทางด้านเนื้อเยื่อต่อไป ผลการศึกษาพบว่าเมทิลพาราไทออนมีผลทำให้ปริมาณของฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนในพลาสมาของกบนาลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<=0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมยกเว้นในกบนาเพศผู้อายุ 2 เดือน โดยพบว่าในกบนาอายุ 4, 6, 8, 10 และ 12 เดือนมีปริมาณฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนลดลง 15.94%, 17.68%, 29.05%, 19.18% และ 27.12% ตามลำดับ จากการศึกษาเนื้อเยื่อของอัณฑะกบนาพบว่า เมทิลพาราไทออนมีผลทำลายเซลล์ลัยดิกโดยตรงและทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในลักษณะที่มีการรวมกลุ่มของโครมาตินรอบๆ เยื่อหุ้มนิวเคลียส นิวเคลียสอัดกันแน่นเป็นก้อนติดสีทึบอยู่กลางเซลล์ มีการบวมของเซลล์ มีเยื่อหุ้มนิวเคลียสฉีกขาด และเกิดการสลายตัวของนิวเคลียสและมีการทำลายของเนื้อเยื่อที่อยู่ระหว่างท่อเซมินิเฟอรัส ผลการทดลองครั้งนี้สรุปได้ว่าผลของเมทิลพาราไทออนนี้ทำให้ปริมาณของฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนในพลาสมาของกบนาเพศผู้ลดลง เกิดจากการที่เมทิลพาราไทออนทำลายลัยดิกส์เซลล์โดยตรง