วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความแปรปรวนของอัตราการเต้นหัวใจในผู้ป่วยที่รอดชีวิตจากโรคใหลตายเทียบกับคนปรกติ วิธีการวิจัย: ผู้ป่วยโรคใหลตายที่มีคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบกลุ่มอาการบรูกาดาจำนวน 8 รายที่ไม่จำเป็นต้องทานยาต้านหัวใจเต้นผิดจังหวะใด ๆ ในช่วงเวลา 2 อาทิตย์ และคนปรกติจำนวน 15 ราย มาติดเครื่องบันทึกไฟฟ้าหัวใจ (Holterʼs monitoring) เป็นเวลา 24 ชั่วโมง จากนั้นนำข้อมูลมาหาค่าความแปรปรวนของอัตราการเต้นหัวใจแบบ time domain ซึ่งจะได้ตัวแปรที่จะใช้บอกความแปรปรวนของอัตราการเต้นของหัวใจ คือ SDNN, SADNN, RMSSD, HRV triangular index ซึ่งจะนำไปแปรผลเป็นความสมดุลของระบบประสาทอัตโนมัติ (sympathovagal balance) โดยแบ่งช่วงเวลาที่จะศึกษาออกเป็น 3 ช่วงเวลาคือ 1. ตลอด 24 ชั่วโมง 2. กลางคืน 20.00 น.-6.00 น. และ 3. กลางวัน คือช่วงเวลา 6.00 20.00 น. ผลการศึกษา: พบว่าผู้ป่วยโรคใหลตายที่มีคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบกลุ่มอาการบรูกาดาแตกต่างกันของความแปรปรวนของอัตราการการเต้นหัวใจในช่วงเวลาตลอด 24 ชั่วโมง, กลางคืนและ กลางวัน เมื่อเทียบกับคนปรกติ แต่พบว่าเมื่อเปรียบเทียบความแปรปรวนของอัตราการเต้นหัวใจในระหว่างกลางวันและกลางคืนในกลุ่มผู้ป่วยพบว่าไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนกลุ่มควบคุมกลับพบว่า ความแปรปรวนของอัตราการเต้นหัวใจในเวลากลางวันและกลางคืนมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สรุป: ในขณะที่ไม่มีอาการ ความแปรปรวนของอัตราการเต้นหัวใจที่แตกต่างกันน้อยอาจเป็นปัจจัยป้องกันไม่ให้เกิด VT/VF หรืออาจเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิด VT/VF ได้ง่ายกว่าคนปรกติ การศึกษานี้เป็นข้อมูลพื้นฐานที่สำคัญและจะเป็นประโยชน์ในการศึกษาพยาธิสรีรวิทยาของการเกิดโรคใหลตายในอนาคต