วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

ความสำคัญและที่มาของปัญหาการวิจัย การควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจเป็นการรักษาที่สำคัญในโรคหัวใจรูห์มาติกที่มีการเต้นผิดจังหวะเอเตรียลฟิบริลเลชั่น ในการศึกษา AFFIRM ได้ให้นิยามเกณฑ์สำหรับการควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจในผู้ป่วยเอเตรียลฟิบริลเลชั่นซึ่งเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป โดยอาศัยอัตราการเต้นของหัวใจเฉลี่ยขณะพัก ขณะเดินทดสอบบนพื้นราบเป็นเวลา 6 นาที และการบันทึกอัตราการเต้นของหัวใจตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งมีข้อจำกัดในเวชปฏิบัติผู้ป่วยนอก วัตถุประสงค์ ศึกษาความสัมพันธ์ของอัตราการเต้นของหัวใจภายหลังการออกกำลังกายโดยใช้บันไดสองขั้นกับอัตราการเต้นของหัวใจสูงสุดขณะเดินพื้นราบเป็นเวลา 6 นาที และค่าเฉลี่ยอัตราการเต้นของหัวใจตลอด 24 ชั่วโมง วิธีการวิจัย ทำการศึกษาในผู้ป่วยโรคหัวใจรูห์มาติกที่มีการเต้นผิดจังหวะชนิดเอเตรียลฟิบริลเลชั่นจำนวน 21 คน โดยที่ผู้ป่วยทุกคนได้รับยาควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ (AV nodal blocking drugs) ผู้ป่วยจะถูกทดสอบโดยการออกกำลังกายด้วยบันไดสองขั้น และการเดินพื้นราบเป็นเวลา 6 นาที ทำการบันทึกอัตราการเต้นของหัวใจตลอด 24 ชั่วโมงโดยแนะนำให้ผู้ป่วยปฏิบัติกิจวัตรประจำวันตามปกติ ผลการวิจัย อัตราการเต้นของหัวใจภายหลังการออกกำลังกายโดยใช้บันไดสองขั้นมีควาสัมพันธ์กับอัตราการเต้นของหัวใจสูงสุดขณะเดินพื้นราบเป็นเวลา 6 นาทีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.748, p < 0.001, intraclass correlation coefficient = 0.838, 95% Cl 0.601-0.934) พบความสัมพันธ์ระดับปานกลางระหว่างอัตราการเต้นของหัวใจภายหลังการออกกำลังกายโดยใช้บันไดสองขั้นและค่าเฉลี่ยอัตราการเต้นของหัวใจขณะตื่นนอน (r = 0.471, p = 0.03) ข้อสรุป อัตราการเต้นของหัวใจภายหลังการออกกำลังกายโดยใชับันไดสองขั้นมีความสัมพันธ์ในระดับดีกับอัตราการเต้นของหัวใจสูงสุดขณะเดินพื้นราบเป็นเวลา 6 นาที และอาจพิจารณานำการออกกำลังกายด้วยบันไดสองขั้นมาใช้ประเมินการควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจขณะออกกำลังกายในผู้ป่วยหัวใจรูห์มาติกที่มีการเต้นผิดจังหวะเอเตรียลฟิบริลเลชั่นชนิดถาวร