วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษานวนิยายเรื่องหรูหลินไว่ฉื่อ ในฐานะที่เป็นนวนิยายเสียดสีที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน โดยมุ่งศึกษาความสำคัญและบทบาทของนวนิยายเรื่องนี้ในวงการวรรณกรรมจีน นวนิยายแนวเสียดสีของจีนมีต้นกำเนิดมาจากนิทานสอนใจก่อนสมัยฉิน (Xian Qin yuyan) และผ่านการวิวัฒนาการเรื่อยมา จนมาถึงจุดสูงสุดในสมัยชิง (Qing ค.ศ. 1616-1911) โดยมีผลงานชิ้นสำคัญคือหรูหลินไว่ฉื่อ นวนิยายเรื่องหรูหลินไว่ฉื่อได้บรรยายภาพของเหล่าปัญญาชนที่ลุ่มหลงมัวเมาไปกับการสอบเข้ารับราชการ โดยหวังว่าจะได้รับเกียรติยศชื่อเสียง และทรัพย์สมบัติมากมายเป็นสิ่งตอบแทน ผู้ประพันธ์ได้แสดงให้เห็นภาพล้ออันน่าขบขัน ความหน้าไหว้หลังหลอก และความไร้สาระของตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่อง อย่างไรก็ดี เป้าหมายการเสียดสีของเรื่องมิได้จำกัดอยู่เฉพาะระบบการสอบเข้ารับราชการที่เรียกว่าระบบเคอจฺวี่ (kej zhidu) เท่านั้น แต่ผู้ประพันธ์ได้ใช้ความมืดมิดสกปรกของระบบการสอบนี้เป็นเป้าหมายหลักในการเสียดสี เพื่อตีแผ่สภาพสังคมจีนอันเสื่อมโทรมในสมัยศักดินาตอนปลาย ความสำเร็จของหรูหลินไว่ฉื่อได้มีอิทธิพลต่อนักประพันธ์รุ่นหลังในการเขียนนวนิยายแนวเดียวกันออกมาเป็นจำนวนมากในเวลาต่อมา หรูหลินไว่ฉื่อจึงได้รับการยกย่องว่าเป็นต้นแบบแห่งนวนิยายแนวเสียดสีของจีน และเป็นนวนิยายเสียดสีที่ยอดเยี่ยมที่สุดของจีน