วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

ที่มา มะเร็งธัยรอยด์ชนิดแปปปิลารี่เป็นมะเร็งธัยรอยด์ที่พบมากที่สุด การใช้ลักษณะทางพยาธิวิทยาคลินิกในการพยากรณ์โรคยังไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอ การกลายพันธุ์ของยีนบีราฟพบบ่อยที่สุดและจำเพาะมากสำหรับมะเร็งธัยรอยด์ชนิดนี้ การตรวจยีนนี้เพื่อพยากรณ์โรคและเพิ่มประสิทธิการรักษายังไม่มีบทสรุปแน่ชัดในปัจจุบัน วิธีการศึกษา ศึกษาผู้ป่วยมะเร็งธัยรอยด์ชนิดแปปปิลารี่จำนวน 86 คน โดยทบทวนเวชระเบียนถึงลักษณะทางพยาธิวิทยาคลินิก และตรวจวิเคราะห์การกลายพันธุ์ของยีนบีราฟ ในชิ้นเนื้อพยาธิวิทยาโดยวิธีเพิ่มปริมาณสารพันธุกรรม และการหาลำดับเบส ตามลำดับ ต่อมาจึงหาความสัมพันธ์ระหว่างยีนบีราฟและลักษณะทางพยาธิวิทยาคลินิกต่อไป ผลการศึกษา พบความชุกการกลายพันธุ์ของยีนบีราฟ 48 คนจากทั้งหมด 86 คนคิดเป็น 55.8% (ช่วงระดับความเชื่อมั่นที่ 95% 44.6%-66.5%) และพบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในผู้ป่วยที่มีการกระจายของมะเร็งออกนอกต่อมธัยรอยด์ (P=0.001) ระยะของมะเร็งธัยรอยด์ขั้นที่3 และ4 (P=0.048) ปริมาณรวมสารกัมมันตภาพรังสีไอโอดีนรักษา (P=0.032) ไม่พบความแตกต่างของการกลายพันธุ์ของยีนบีราฟกับลักษณะทางพยาธิวิทยาคลินิกอื่น สรุปผลการศึกษา พบความชุกการกลายพันธุ์ของยีนบีราฟค่อนข้างสูง และมีความสัมพันธ์กับลักษณะทางพยาธิวิทยาคลินิกที่รุนแรง ดังนั้นการตรวจการกลายพันธุ์ของยีนบีราฟน่าจะมีประโยชน์เพื่อใช้เป็นตัวพยากรณ์โรค และวางแผนการรักษามะเร็งต่อมธัยรอยด์ชนิด แปปปิลารี่ในผู้ป่วยชาวไทยได้