การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาการแปลคำเรียกขาน และคำสรรพนามที่ปรากฏในนวนิยายแปล ซึ่งผู้วิจัยได้นำเรื่อง "คนขี่เสือ" ซึ่งเป็น เรื่องที่เกิดขึ้นในสังคมอินเดียของภวานี ภัฏฏาจารย์ซึ่งประพันธ์เป็นภาษาอังกฤษ แปลเป็นภาษาไทยโดยจิตร ภูมิศักดิ์ มาเป็นกรณีศึกษา วัตถุประสงค์ในการวิจัยเพื่อ ศึกษากลวิธีแปลคำเรียกขานและคำสรรพนามแทนผู้พูด ผู้ฟัง และผู้ถูกกล่าวถึงที่ปรากฏ ในบทแปล ซึ่งผลการวิจัยมีดังต่อไปนี้ 1. คำเรียกขาน รูปแบบของคำเรียกขานที่จิตร ภูมิศักดิ์ใช้ในการแปลนวนิยายเรื่องนี้ ได้แก่ ชื่อ คำเครือญาติ คำบอกยศ/ ตำแหน่ง/ อาชีพ และคำแสดงความรู้สึก โดยมีการ ใช้คำเครือญาติบ่อยครั้งที่สุด กลวิธีที่ใช้ในการแปลคำเรียกขานได้แก่ 1) การแปล ตรงตัว ซึ่งประกอบด้วย 1.1) การแปลตรงตัวโดยถ่ายทอดเสียงหรือทับศัพท์ 1.2) การแปล ตรงตัว โดยถ่ายทอดความหมาย 2) การปรับให้เป็นคำเรียกขานแบบไทย 3) การแปลจาก คำนามในต้นฉบับ 4) การแปลแบบเพิ่มจากต้นฉบับ ทั้งนี้พบว่าส่วนใหญ่ผู้แปลจะใช้กลวิธี แปลตรงตัว 2. คำสรรพนาม รูปแบบของคำสรรพนามที่ผู้แปลใช้ ได้แก่ ชื่อ คำเครือญาติ คำบอกยศ/ ตำแหน่ง/ อาชีพ และบุรุษสรรพนาม สรรพนามที่ใช้ระหว่างกลุ่มคนที่มีสถานภาพ เดียวกัน จะสอดคล้องกับปัจจัย "ความสนิทสนมและความรู้สึกเป็นพวกเดียวกัน" ส่วนกลุ่ม คนที่มีสถานภาพต่างกัน คำสรรพนามที่ใช้สะท้อน "ความสัมพันธ์เชิงอำนาจ" นอกจากนี้ ยังมีปัจจัยทางสังคม วัฒนธรรมอื่น ๆ ที่มีผลต่อการเลือกใช้สรรพนาม ได้แก่ อาชีพ ทัศนคติ การไว้ตัว การมีบุคคลที่ไม่สนิทสนมหรือมีสถานภาพสูงอยู่ด้วย สถานการณ์และ โอกาส อารมณ์ความรู้สึก รวมถึงอุปนิสัยของตัวละคร ผู้วิจัยพบว่าคำเรียกขานภาษาอังกฤษในต้นฉบับสามารถสะท้อนสถานภาพและความ สัมพันธ์ของผู้เรียกและผู้ถูกเรียกได้ดีอยู่แล้ว ทำให้ผู้แปลสามารถใช้การแปลแบบตรงตัว ได้เป็นส่วนมาก ในขณะที่สรรพนามภาษาอังกฤษจะไม่แสดงถึงสภาพที่ต่างกันของผู้พูด ผู้ฟัง และผู้ถูกกล่าวถึง