วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์รูปแบบของคำเรียกขานในภาษาจีนแต้จิ๋วที่ใช้โดยคนไทยเชื้อสายจีนในเยาวราช และศึกษาอิทธิพลของความสัมพันธ์แบบต่างๆระหว่างผู้พูดผู้ฟังที่มีต่อการใช้คำเรียกขาน รวมทั้งความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบของคำเรียกขานกับอายุของผู้พูด ผู้วิจัยเก็บข้อมูลโดยวิธีการสังเกตการสนทนาของคนไทยเชื้อสายจีนในเยาวราช ผู้วิจัยพบว่าคำเรียกขานในภาษาจีนแต้จิ๋วประกอบด้วยส่วนประกอบ 2 ส่วนคือ ส่วนแรกที่อาจปรากฏหรือไม่ปรากฏก็ได้ ได้แก่ ~uคำนำหน้า~u คือ /(...)a:/ อีกส่วนเป็นส่วนที่ต้องมีเสมอ ได้แก่ ~uสรรพนาม คำเรียกญาติ อาชีพ/ตำแหน่ง~u หรือ ~uชื่อ~u รูปแบบคำเรียกขานที่พบมี 13 รูปแบบ เป็นรูปแบบที่ไม่มี /(...)a:/ ปรากฏเป็นส่วนประกอบนำหน้า 7 รูปแบบ ได้แก่ รูปแบบเดี่ยวดังที่กล่าวแล้ว 4 รูปแบบ และรูปแบบผสม 3 รูปแบบคือ ~uสรรพนาม+ชื่อ คำเรียกญาติ+ชื่อ~u และ ~uอาชีพ/ตำแหน่ง+ชื่อ~u ที่เหลือเป็นรูปแบบผสมที่มี /(...)a:/ ปรากฏเป็นส่วนประกอบนำหน้าอีก 6 รูปแบบ ทั้งนี้ไม่พบ /(...)a:/ ปรากฏนำหน้า~uอาชีพ/ตำแหน่ง+ชื่อ~u จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง 3 แบบ ได้แก่ ความสัมพันธ์แบบสมดุล แบบไม่สมดุล และแบบเป็นกลางพบว่า ~uคำเรียกญาติ~u ใช้เป็นคำเรียกขานมากที่สุดในความสัมพันธ์แบบไม่สมดุล (ระหว่างญาติผู้ใหญ่กับญาติผู้น้อย) และในความสัมพันธ์แบบเป็นกลาง (ระหว่างผู้ให้บริการกับผู้รับบริการ) สำหรับในความสัมพันธ์แบบสมดุล (ระหว่างเพื่อนกับเพื่อน) ~uชื่อ~u เป็นคำเรียกขานที่ใช้มากที่สุด รองลงมาคือ ~uคำเรียกญาติ~uผู้วิจัยสรุปว่าการใช้คำเรียกขานดังกล่าวมีความเคารพและความสนิทสนมเป็นปัจจัยกำหนดกล่าวคือ หากผู้พูดรู้สึกสนิทสนมกับผู้ฟังมากจะใช้ ~uชื่อ~u เป็นคำเรียกขาน แต่ถ้าผู้พูดรู้สึกเคารพผู้ฟังมากจะใช้ ~uคำเรียกญาติ~u เป็นคำเรียกขาน จากการศึกษาการใช้คำเรียกขานตามอายุของผู้พูดทำให้เห็นว่าแนวโน้มการใช้รูปแบบคำเรียกขานที่มี ~uคำนำหน้า~u /(...)a:/ เป็นส่วนประกอบมีจำนวนลดลงในผู้พูดอายุน้อยแสดงว่าผู้พูดอายุน้อย ให้ความสำคัญกับการใช้ ~uคำนำหน้า~u ลดน้อยลงสำหรับเรื่องอิทธิพลของภาษาไทยที่มีต่อภาษาจีนแต้จิ๋ว ผู้วิจัยพบว่าการใช้คำเรียกขานในผู้พูดอายุน้อยได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยมากกว่าการใช้คำเรียกขานในผู้พูดอายุมาก ซึ่งแสดงออกโดยการรับรูปแบบคำเรียกขานไทยเข้ามาใช้ เช่น ~uสรรพนาม~uและ ~uสรรพนาม+ชื่อ~u