วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาคำเรียกขานในภาษาเขมรเหนือ โดยใช้ทฤษฎีการ วิเคราะห์ทางภาษาศาสตร์เชิงสังคมของ Susan Ervin-Tripp ที่กล่าวถึงกฎการเลือก (Alternation Rules) ว่า ภาษามีการใช้ที่แปรไปตามความแตกต่างกันทางสังคม ดำเนินการศึกษาโดยการสังเกตการใช้ภาษาเขมรเหนือ และการมีส่วนร่วมในสถานการณ์ การใช้ภาษาเขมรเหนือ ของชาวเขมรเหนือในพื้นที่กรณีศึกษา คือ ตำบลกระสัง อำเภอ กระสัง จังหวัดบุรีรัมย์ แล้วนำข้อมูลการใช้คำเรียกขานมาสร้างแบบสอบถามเพื่อเก็บข้อมูล นำมาศึกษาและวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของการใช้คำเรียกขานโดยวิธีทางสถิติ ในการศึกษา ครั้งนี้ใช้การวิเคราะห์ทางสถิติสองวิธี คือ การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (Coefficient of Correlation) และการหาค่าสัมประสิทธิ์แห่งการกำหนด (Coefficient of Determination) ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกใช้คำเรียกขานในภาษาเขมรเหนือ คือ เพศ อายุ และความสัมพันธ์ของคู่สนทนา โดยที่เพศเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดที่ผู้พูดพิจารณา เป็นอันดับแรกในการเลือกใช้คำเรียกขาน เพราะจากการเปรียบเทียบการใช้คำเรียกขาน ของ เพศชาย และเพศหญิง พบว่า คำบางคำ จะแบ่งแยกตามเพศอย่างชัดเจน นั่น หมายความว่า คำเรียกขานที่ใช้ระหว่างเพศชายกับเพศหญิง มีความแตกต่างกันอย่าง สิ้นเชิง เมื่อเปรียบเทียบการใช้คำเรียกขาน ในเรื่องของความแตกต่างของอายุ ซึ่ง แบ่งเป็น 3 กลุ่มคือ กลุ่มอายุน้อยกว่า กลุ่มอายุเท่ากัน และกลุ่มอายุมากกว่า พบว่า คำเรียกขานสามารถใช้กระจายได้ในทุกๆ กลุ่ม แต่อย่างไรก็ตามคำเรียกขานบางคำยังคง จำกัดใช้ในบางช่วงอายุ ปัจจัยสุดท้ายคือความสัมพันธ์ของคู่สนทนา แม้ว่าจะมีข้อจำกัดบ้าง เล็กน้อย แต่การใช้คำเรียกขานเมื่อเปรียบเทียบการใช้ในความสัมพันธ์ต่างๆ กันแล้ว พบว่า สามารถใช้กระจายในทุกๆ ความสัมพันธ์ได้อย่างเหมาะสม นอกจากนี้การใช้คำ เรียกขาน ยังถูกควบคุมด้วยปัจจัยที่สำคัญ คือ อำนาจ (Power) และความเป็นปึกแผ่น (Solidarlity) ในการศึกษาเพื่อสำรวจความนิยมของการใช้คำเรียกขาน พบว่า คำเรียกตนเอง นิยมใช้คำสรรพนามสุภาพมากที่สุด ส่วนคำสรรพนามไม่สุภาพ คำนามและคำบ่งชี้นิยมเลือกใช้ รองลงมาตามลำดับ คำเรียกผู้ที่พูดด้วย นิยมใช้คำนามมากที่สุด และนิยมใช้คำสรรพนาม สุภาพ คำสรรพนามไม่สุภาพ และคำบ่งชี้ รองลงมาตามลำดับ