ในวัยที่ทารกมีอายุตั้งแต่ 6 เดือนขึ้นไป พลังงานและสารอาหารที่ได้รับจาก น้ำนมแม่เพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอกับความต้องการของร่างกาย อาหารทารกตามวัย จึงมีความสำคัญเป้นแหล่งของสารอาหารซึ่งจำเป็นสำหรับทารกที่อายุเพิ่มมากขึ้นในเวลา ต่อมา การศึกษาของ ธรา วิริยะพานิช และคณะในปี 2542 พบว่าสาเหตุหลักของทุพโภชนาการ ในเด็กทารกนั้น เนื่องจากการเลี้ยงดูและการให้อาหารที่ไม่เหมาะสมรวมถึงการใช้อาหาร ทารกที่ด้อยด้วยคุณภาพ จังหวัดอุบลราชธานีถูกเลือกเป็นชุมชนต้นแบบ เพื่อทำการศึกษาและพัฒนาเมนูอาหาร ที่เหมาะสมสำหรับทารกวัย 4-12 เดือนในชุมชนภาคอีสานของไทย โดยพื้นที่ที่ทำการศึกษา จะแบ่งออกเป็นชุมชนเมือง ได้แก่ เขตเทศบาลของ อ. เมือง และ อ. วารินชำราบ ส่วนชุมชน ชนบทได้แก่ เขตชนบทของ อ.ตระการพืชผล อ.นาเยีย และ อ.โขงเจียม เพื่อทำการสำรวจอาหาร จากซุปเปอร์มาร์เก็ต ตลาด และร้านขายของชำที่มีในชุมชน รวมถึงวิธีการประกอบอาหารโดย ทั่วไปของชาวบ้านในแต่ละชุมชน ข้อมูลที่ได้ถูกนำมาพัฒนาเป็นสูตรอาหารที่ให้พลังงานและสาร อาหารเพียงพอสำหรับทารก กลุ่มอายุ 4-5, 6-8 และ 9-12 เดือน จากนั้นสูตรอาหารจะถูกนำ ไปทดสอบการยอมรับทั้งด้านการปฏิบัติได้จริงในชุมชนและการยอมรับของทารกทั้งในชุมชนเมือง และชุมชนชนบท โดยใช้การทดสอบแบบ Home use test ซึ่งใช้ผู้ทดสอบอย่างน้อย 30 คู่ (ทารกและแม่หรือผู้ดูแล) สำหรับการทดสอบอาหาร 1 สูตร สูตรอาหารที่ทำการทดสอบถูกเลือก จากสูตรของกลุ่มทารกอายุ 6-8 ด. และ 9-12 ด. ของแต่ละชุมชน จำนวนกลุ่มละ 2 สูตรโดยผู้ ทดสอบจะได้รับวัตถุดิบตามที่ระบุในคู่มืออาหารทารกต้นแบบ เพื่อทำอาหารตามคู่มือนั้น และ ป้อนอาหารทดสอบทำหรับทารกในสภาวะปกติ จากการทดสอบพบว่ามากกว่า 97% ของผู้ทดสอบสามารถ ทำอาหารตามวิธีการที่แสดงเป็นภาพประกอบคำอธิบายในคู่มือต้นแบบได้ ทารก 82.6-94.3% ยอมรับ อาหารทดสอบโดยใช้การทดสอบแบบ Five-points hedonic scale อยู่ในระดับ 3-5 คะแนน (เฉย ๆ (ทานได้) ถึงชอบมากที่สุด) 90% ของแม่ให้ความเห็นว่าสูตรอาหารมีความสะดวกและ ส่วนประกอบเหมาะสมที่จะนำมาเตรียมอาหารสำหรับลูก ขั้นตอนการพัฒนาสูตรอาหารดังกล่าวได้ ถูกนำมาใช้เพื่อพัฒนาคู่มือแนะนำอาหารที่เหมาะสมสำหรับทารกในชุมชนอื่น ๆ ต่อไป