การศึกษาวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบเหตุผลเชิงจริยธรรมของมารดาที่มีแนวโน้ม ทอดทิ้งบุตร โดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นมารดาตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ที่สถานสงเคราะห์ บ้านพักฉุกเฉิน แขวงทุ่งสีกัน เขตดอนเมือง จำนวน 18 คน รวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ แบบเจาะลึก ผลการศึกษา พบว่า มารดาที่มีแนวโน้มทอดทิ้งบุตรให้เหตุผลไว้ 5 ประการ คือ 1. เพราะสงสารและเป็นห่วงอนาคตของบุตร 2. เพราะความไม่ปลอดภัยของบุตร 3. เพราะ บุตรเป็นภาระที่เกินเลย 4. เพราะอับอายญาติพี่น้องในครอบครัวและคนในสังคม 5. เพราะ ไม่รู้สึกผูกพันกับบุตร หลักพุทธจริยธรรมของมารดาที่นำมาวิเคราะห์การให้เหตุผลของมารดา คือ พรหมวิหารธรรม ฆราวาสธรรม ทิศ 6 เฉพาะในส่วนของทิศเบื้องหน้า และความคิดเห็นเกี่ยวกับฐานะของมารดา ในคำสอนของพุทธศาสนา เช่น มารดาในฐานะผู้ให้กำเนิด ในฐานะพรหม บุรพเทพและอาหุไนยบุคคล โดยเหตุผล 2 ข้อแรกข้างต้นเป็นเหตุผลที่สอดคล้องกับหลักพรหมวิหาร คือ เมตตา และกรุณา ส่วนมุทิตา และอุเบกขายังไม่ชัดเจน แต่จะสอดคล้องอย่างชัดเจนเฉพาะในกรณีของมารดาที่ สามารถจัดหาบิดามารดาบุญธรรมให้แก่บุตรได้แล้ว นอกจากนี้ยังสอดคล้องกับหลักฆราวาสธรรม ในข้อสัจจะ ทมะ และขันติ และสอดคล้องกับฐานะของมารดาในคำสอนของพุทธศาสนาและอนุโลม เข้ากับหลักทิศ 6 ที่ว่าด้วยทิศเบื้องหน้า ทั้งนี้เพราะแม้มารดาจะไม่สามารถทำหน้าที่ได้แต่ก็ ยังมีผู้อื่นหรือสถานสงเคราะห์ปฏิบัติหน้าที่แทน ส่วนเหตุผลใน 3 ข้อหลังไม่สอดคล้องกับหลัก พรหมวิหารทั้ง 4 ข้อ และไม่สอดคล้องกับหลักฆราวาสธรรม 4 นอกจากนี้ฐานะของมารดาที่ให้ เหตุผลใน 3 ข้อสุดท้าย จัดเป็นได้แต่เพียงฐานะผู้ให้กำเนิดเท่านั้น อย่างไรก็ตามอาจกล่าว ได้ว่ามารดาผู้ให้เหตุผลทั้งหมดนี้อนุโลมให้สอดคล้องกับหลักทิศ 6 ได้ เพราะมารดาคิดทอดทิ้ง บุตรโดยมีความคิดเห็นว่ายังมีผู้อื่นดูแลแทน จากการศึกษาพบว่า มารดาที่มีความคิดจะทอดทิ้งบุตรมิใช่เป็นผู้ไม่มีเหตุผลทางจริยธรรม ไปเสียทั้งหมด เพราะมารดาหนึ่งคนมักมีเหตุผลหลายข้อในการคิดจะทอดทิ้งบุตร อนึ่ง มีข้อเห็น ว่าในระหว่างการศึกษาวิจัย มารดาทั้งหมดยังไม่ได้ทอดทิ้งบุตรไปแล้วจริงๆ เพียงแต่มีแนวโน้ม จะทอดทิ้งบุตรเท่านั้น