การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของระบบเอสบีอาร์ที่ไม่เติม อากาศในช่วงพักระบบสำหรับการบำบัดน้ำเสียชุมชนเปรียบเทียบกับในระบบเดียวกันที่มี การเติมอากาศ วัฎจักรการทำงานของระบบมีดังนี้ : เติมน้ำเสีย 1 ชม. สภาวะแอนอกซิก ที่หนึ่ง 2.5 ชม. สภาวะออกซิกที่หนึ่ง 2.5 ชม. สภาวะแอนอกซิกที่สอง 1.5 ชม. สภาวะ ออกซิกที่สอง 1 ชม. ตกตะกอน 1 ชม. ระบายทิ้ง 0.5 ชม. และพักระบบ 14 ชม. การทดลองแบ่งเป็น 2 ตอน ควบคุมความเข้มข้นตะกอนอยู่ระหว่าง 2,400-2,600 มิลลิกรัมต่อลิตร และ 1,400-1,600 มิลลิกรัมต่อลิตร สำหรับตอนที่หนึ่งและสองตามลำดับ แต่ละตอนประกอบด้วยระบบเอสบีอาร์ 2 ชุด คือ ชุดที่เติมอากาศและไม่เติมอากาศใน ช่วงพักระบบ น้ำเสียที่ใช้ในระบบเป็นน้ำเสียดิบจากโรงบำบัดน้ำเสียโรงพยาบาลราชวิถี ผลการทดลองพบว่า ระบบที่ไม่เติมอากาศในช่วงพักระบบมีประสิทธิภาพการกำจัด COD 92.27% TKN 96.22%, SS 99.33% และ BOD 97.38% ที่ความเข้มข้นตะกอน 2,400-2,600 มิลลิกรัมต่อลิตร และที่ความเข้มข้นตะกอน 1,400-1,600 มิลลิกรัมต่อลิตร มีประสิทธิภาพการกำจัด COD 91.67%, TKN 94.31%, SS 98.82% และ BOD 97.17% ระบบที่เติมอากาศในช่วงพักระบบมีประสิทธิภาพการกำจัด COD 94.33%, TKN 96.81%, SS 99.16% และ BOD 98.07% ที่ความเข้มข้นตะกอน 2,400-2,600 มิลลิกรัมต่อลิตร และที่ความเข้มข้นตะกอน 1,400-1,600 มิลลิกรัมต่อลิตร มีประสิทธิภาพการกำจัด COD 92.49%, TKN 94.63%, SS 98.68% และ BOD 97.45% จากการวิเคราะห์ทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95% พบว่า ระบบเอสบีอาร์ ที่มีความเข้มข้นตะกอน 2,400-2,600 mg/l และเติมอากาศในช่วงพักระบบมีประสิทธิภาพ การกำจัด COD, TKN, SS และ BOD สูงกว่าระบบที่ไม่ได้เติมอากาศอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ส่วนระบบที่มีความเข้มข้นตะกอน 1,400-1,600 mg/l พบว่าระบบที่เติมและ ไม่เติมอากาศในช่วงพักระบบมีประสิทธิภาพการกำจัด COD และ BOD ไม่แตกต่างกัน นอกจากนี้ ลักษณะสมบัติน้ำทิ้งจากทุกระบบต่างต่ำกว่ามาตรฐานน้ำทิ้ง ดังนั้นความเข้มข้นที่ เหมาะสมสำหรับการเดินระบบเอสบีอาร์ที่ไม่เติมอากาศในช่วงพักระบบคือ 1,400-1,600 มิลลิกรัมต่อลิตร เพราะสามารถกำจัด COD TKN SS และ BOD ได้คล้ายคลึงกับระบบที่ เติมอากาศ ขณะเดียวกันยังเป็นการประหยัดพลังงานได้อีกด้วย