ความมุ่งหมายในงานวิจัยนี้เพื่อทำการศึกษาการใช้งานแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในการกำจัดสารอาหารของระบบเอสบีอาร์ โดยทำการเปรียบเทียบค่าที่ทำนายได้จากแบบจำลองกับค่าที่วัดจากการทดลองจริง แบบจำลองนี้ได้จากการเขียนดุลทางมวลของกระบวนการแบบกึ่งเท โดยแบ่งออกเป็นสองช่วงคือ ช่วงระหว่างป้อนน้ำเสียและหลังป้อนน้ำเสีย และใช้นิพจน์แบบโมโนดในการคำนวณแบบจำลอง น้ำเสียที่ใช้ในการทดลองเป็นน้ำสับปะรดเข้มข้นจากโรงงานแห่งหนึ่ง นำมาเจือจางและเติมอาหารเสริมหลักที่จำเป็นอย่างเพียงพอ การทดลองแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอนคือ ขั้นตอนแรกเป็นการหาค่าสัมประสิทธิ์ทางจลนศาสตร์ของน้ำเสียเพื่อนำไปใช้ในการคำนวณแบบจำลอง โดยใช้ระบบแอกทิเวเต็ดสลัดจ์แบบกวนสมบูรณ์ แปรค่าอายุสลัดจ์ 3, 5, 9, 15 วัน ขั้นตอนที่สองเป็นการติดตามการเปลี่ยนแปลงของทีโอซีกรองและเอ็มแอลวีเอสเอสที่เกิดขึ้นภายในรอบวัฏจักรของระบบเอสบีอาร์เปรียบเทียบกับค่าที่ทำนายได้จากแบบจำลองโดยใช้ระบบเอสบีอาร์ซึ่งกำหนดเวลา 1 รอบวัฏจักรเท่ากับ 6 ชม. ประกอบด้วยเวลาในการป้อนน้ำเสีย 60 นาที เวลาในการทำปฏิกิริยา 210 นาทีเวลาในการตกตะกอน 45 นาที และระบายน้ำใส 45 นาทีปริมาตรในการป้อนน้ำเสียเท่ากับ 4 ลิตรต่อรอบวัฏจักรและปริมาตรน้ำในถังปฏิกิริยาเมื่อสิ้นสุดการป้อนน้ำเสียเท่ากับ 10 ลิตร ค่าสัมประสิทธิ์ที่ได้จากการทดลองในขั้นตอนแรกมีค่า Y = 0.58 ก. วีเอสเอส/ก. ทีโอซี, K(,d)=0.052 วัน('-1), (...)(,m) = 1.62 วัน('-1),K(,s) = 29.63 มก. ทีโอซี/ล. เมื่อนำมาคำนวณในแบบจำลองและเปรียบเทียบผลกับการทดลองในขั้นตอนที่สองพบว่า ความเข้มข้นของเอ็มแอลวีเอสเอสลดลงในขณะป้อนน้ำเสียและค่อนข้างคงที่หลังป้อนน้ำเสีย ลักษณะการเปลี่ยนแปลงของเอ็มแอลวีเอสเอสมีความสอดคล้องกันดีระหว่างการทดลองจริงกับแบบจำลอง ค่าสัมประสิทธิ์โดยเฉพาะค่ายิลด์จริงและอัตราการสลายตัวจำเพาะมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของเอ็มแอลวีเอสเอสน้อย การเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่จะเนื่องมาจากการเจือจางของน้ำเสียที่ป้อนมากกว่า ส่วนความเข้มข้นของทีโอซีกรองนั้นมีค่าสูงขึ้นในขณะป้อนน้ำเสียและลดลงจนค่อนข้างคงที่หลังป้อนน้ำเสียผลการทดลองแสดงว่าค่าทีโอซีกรองที่ได้จากการทดลองจริงโดยเฉพาะในช่วงเวลาการป้อนน้ำเสียมีค่าต่ำกว่าแบบจำลองมาก จึงมีความเป็นไปได้ว่าในถังปฏิกิริยาแบบกึ่งเทมีการใช้สารอาหารเร็วกว่าในระบบแบบไหลต่อเนื่อง ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากในถังปฏิกิริยาแบบกึ่งเทมีเกรเดียนต์ของความเข้มข้นสารอาหารที่สูงกว่า ดังนั้นอัตราในการเจริญเติบโตของจุลชีพและการดูดติดผิว (adsorption)จึงเกิดขึ้นสูงกว่า