ผลการศึกษาการตัดขนที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงค่าสรีรวิทยาบางประการและผลผลิตน้ำนม ในโคนมลูกผสมออสเตรเลียนฟรีเชียน - ซาฮิวาล ที่มีระดับสายเลือดโคพันธุ์โฮลสไตน์ - ฟรีเชียน 75 เปอร์เซ็นต์ และ ซาฮิวาล 25 เปอร์เซ็นต์ นำเข้าจากประเทศออสเตรเลีย ขณะทำการศึกษาเป็น แม่โคที่อยู่ในช่วงระยะต้นของการให้นมและลำดับการให้นมที่ 3 ทำการเลี้ยงดูและจัดการภายใต้ สภาพแวดล้อมของศูนย์วิจัยและบำรุงพันธุ์สัตว์ทับกวาง อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี วางแผน การทดลองแบบ Completely Randomized Design ประกอบด้วยทรีตเมนต์ที่ทำการศึกษาในโค 2 กลุ่ม ๆ ละ 5 ซ้ำ คือ กลุ่มที่ 1 ไม่ได้รับการตัดขน และกลุ่มที่ 2 ตัดขนที่ปกคลุมร่างกายออกทั้งหมด ทำการศึกษาผลตอบสนองทางด้านสรีรวิทยาบางประการ ได้แก่ อุณหภูมิของร่างกาย อัตราการหายใจ อัตราการเต้นของชีพจร อัตราการขับเหงื่อ ความสามารถทนทานต่อความร้อน ค่าฮีโมโกลบิน ค่า ฮีมาโตคริต และระดับความเข้มข้นของฮอร์โมนคอร์ติโซลในพลาสมา ด้านความสมบูรณ์พันธุ์ ได้แก่ ช่วงห่างจากคลอดถึงวันเป็นสัดครั้งแรก ช่วงห่างจากคลอดถึงวันผสมครั้งแรก ช่วงห่างจากคลอด ถึงผสมติด วงรอบการเป็นสัด จำนวนครั้งของการผสมต่อการตั้งท้อง และการเปลี่ยนแปลงน้ำหนัก ตัวระหว่างทำการทดลอง รวมทั้งการตอบสนองทางด้านการให้ผลผลิตนม ในรูปผลผลิตน้ำนมเฉลี่ยต่อ วันและองค์ประกอบน้ำนม ในระยะเวลาทดลอง 112 วัน ผลปรากฎว่า ค่าทางด้านสรีรวิทยาดังที่ กล่าวมาแล้วข้างต้นของโคทั้งสองกลุ่มแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) โดยกลุ่ม ที่ได้รับการตัดขนจะมีอุณหภูมิของร่างกาย อัตราการหายใจ อัตราการเต้นของชีพจร อัตราการ ขับเหงื่อ และระดับของฮอร์โมนคอร์ติโซลในพลาสมาต่ำกว่า และมีค่าฮีโมโกลบิน ค่าฮีมาโตคริต และความสามารถทนทานต่อความร้อนสูงกว่ากลุ่มที่ไม่ตัดขน (P<0.05) ส่วนความสมบูรณ์พันธุ์ ของโคทั้งสองกลุ่มในระหว่างทำการทดลองไม่แตกต่างกัน สำหรับผลการตอบสนองทางด้านการให้ผล ผลิตนม พบว่าโคกลุ่มที่ตัดขนให้ผลผลิตน้ำนมเฉลี่ยต่อวันสูงกว่ากลุ่มที่ไม่ตัดขน (P<0.05) แต่องค์ประกอบน้ำนมจะไม่แตกต่างกัน นอกจากนี้ยังพบว่าโคกลุ่มที่ตัดขนสามารถกินอาหารหยาบ ได้มากกว่ากลุ่มที่ไม่ตัดขน (P<0.01) และให้ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจจากการให้ผลผลิตน้ำนมสูง กว่าสรุปได้ว่าการตัดขนจะช่วยส่งเสริมทำให้โคสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี ยิ่งขึ้นและให้ผลผลิตนมสูงขึ้น