การวิจังครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของการให้คำปรึกษา เป็นกลุ่มตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผลและอารมณ์กับการใช้กิจกรรมกลุ่ม ที่มีต่อความ ภาคภูมิใจในตนเอง ของเด็กวัยรุ่นในสถานสงเคราะห์เด็กหญิงจังหวัดสระบุรี กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กวัยรุ่นที่ตอบแบบสอบถามความภาคภูมิใจตนเอง พบว่ามีคะแนน ความภาคภูมิใจในตนเองต่ำกว่าเปอร์เชนไทล์ที่ 25 ได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย จำนวน 18 คน และสุ่มอย่างง่ายอีกครั้งเพื่อจัดเข้ากลุ่ม 3 กลุ่ม คือ กลุ่มให้คำปรึกษาตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผลและอารมณ์ กลุ่มกิจกรรมกลุ่ม และกลุ่ม ควบคุม กลุ่มละ 6 คน ทำการทดลองในกลุ่มทดลองทั้ง 2 กลุ่มๆ ละ 10 ครั้งๆละ 1 ชั่วโมง รวมทั้งสิ้น 10 ชั่วโมง ใช้เวลาทั้งหมด 4 สัปดาห์ (สัปดาห์ละ 3 ครั้ง) การเก็บข้อมูลแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผล สถิติที่ใช้คือ ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบน มาตรฐานและเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนความภาคภูมิใจในตนเองของกลุ่มตัวอย่าง ทั้ง 3 กลุ่ม ทั้ง 3 ระยะ โดยวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ (two-way analysis of variance : repeated measures) และทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วย วิธีแบบนิวแมน-คูลส์ (Newman-Keuls procedure) ~bผลการวิจัยพบว่า~b มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะของการทดลองอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 เด็กวัยรุ่นกลุ่มทดลองทั้งสองกลุ่มมีความภาคภูมิใจ ในตนเองในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลสูงกว่าระยะก่อนการทดลองและสูงกว่า กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และวิธีการทดลองทั้งสองวิธี ช่วยให้เด็กวัยรุ่นกลุ่มทดลองทั้งสองกลุ่มมีความภาคภูมิใจในตนเองสูงขึ้น แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ