การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่ม ตามทฤษฎีเผชิญความจริงกับการร่วมกิจกรรมกลุ่มที่มีต่อความรับผิดชอบ ของนักเรียนประจำชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่ 1 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ครั้งนี้เป็นนักเรียนประจำชาย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรีปีการศึกษา 2543 ที่มีคะแนนความรับผิดชอบจากแบบสอบถาม ความรับผิดชอบของนักเรียนประจำต่ำกว่าเปอร์เซนไทล์ 25 ลงมา จำนวน 24 คน แล้วทำการสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองที่ 1 จำนวน 8 คน ได้รับการให้คำปรึกษา เป็นกลุ่มตามทฤษฎีเผชิญความจริง 12 ครั้ง กลุ่มทดลองที่ 2 จำนวน 8 คน ได้ร่วม กิจกรรมกลุ่มจำนวน 12 ครั้งและกลุ่มควบคุม จำนวน 8 คน การเก็บข้อมูลแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ระยะก่อนการทดลองระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลสถิติที่ใช้ ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (ANOVA : repeated measures) และการทดสอบความแตกต่างด้วยวิธีทดสอบรายคู่แบบนิวแมน-คูลส์ (Newman-Keuls Procedure) ~bผลการวิจัยพบว่า~b 1. ความรับผิดชอบของนักเรียนประจำกลุ่มที่ได้รับการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่ม ตามทฤษฎีเผชิญความจริงกับความรับผิดชอบนักเรียนนักเรียนกลุ่มควบคุมในระยะ หลังการทดลองและระยะติดตามผลแตกต่างกับระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 2. ความรับผิดชอบของนักเรียนประจำกลุ่มที่ร่วมกิจกรรมกลุ่ม กับ ความรับผิดชอบของนักเรียนประจำกลุ่มควบคุมในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผล แตกต่างกับระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ความรับผิดชอบของนักเรียนประจำกลุ่มที่ได้รับคำปรึกษาเป็นกลุ่ม ตามทฤษฎีเผชิญความจริงกับกลุ่มที่ร่วมกิจกรรมกลุ่มในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 4. ความรับผิดชอบของนักเรียนประจำกลุ่มที่ได้รับการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่ม ตามทฤษฎีเผชิญความจริงระยะหลังการทดลองกับระยะก่อนการทดลองแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และระยะติดตามผลกับระยะก่อนการทดลอง แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 5. ความรับผิดชอบของนักเรียนประจำกลุ่มที่ได้ร่วมกิจกรรมกลุ่มระยะหลัง การทดลองกับระยะก่อนการทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และระยะติดตามผลกับระยะก่อนการทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05