ทำการหาภาวะเหมาะสมในการนำเดกซ์แทรนเนสจากรา ~iPenicillium~i sp. SMCU 3-14ไปใช้ในการกำจัดเดกซ์แทรนที่ปนเปื้อนในน้ำอ้อย โดยเปรียบเทียบแอคติวิตีระหว่างเดกซ์แทรนเนสอิสระ และเดกซ์แทรนเนสตรึงรูปบนทรายที่ใช้กลูตารัลดีไฮด์เป็นสารช่วยในการสร้างพันธะพบว่า เดกซ์แทรนเนสอิสระมีแอคติวิตีอยู่ในช่วง 250 ถึง 300 หน่วยต่อมิลลิลิตร และมีอุณหภูมิและค่าความเป็นกรดด่างที่เหมาะสมในการทำงาน คือ 55 องศาเซลเซียส และ 4.5 ตามลำดับในขณะที่แอคติวิตีของเดกซ์แทรนเนสตรึงรูปอยู่ในช่วง 40 ถึง 50 หน่วยต่อปริมาณทรายทั้งหมด5 กรัมที่ใช้ตรึง อุณหภูมิและค่าความเป็นกรดด่างที่เหมาะสมในการทำงาน คือ 55 องศาเซลเซียสและ 5.0 ตามลำดับ จากการศึกษาการทำงานของเดกซ์แทรนเนสทั้งแบบอิสระ และแบบตรึงรูปในน้ำอ้อย พบว่ามีความสามารถในการย่อยสลายเดกซ์แทรนได้ดีพอกับในบัฟเฟอร์ นั่นคือสิ่งสกปรกที่ปนเปื้อนอยู่ในน้ำอ้อยไม่ส่งผลรบกวนการทำงานของเอนไซม์ จากการที่น้ำอ้อยจากโรงงานน้ำตาลมีปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์มากซึ่งทำให้เป็นอุปสรรคต่อการวิเคราะห์แอคติวิตีของเอนไซม์จึงทำการทดลองต่อโดยใช้สารละลายน้ำตาลทราย 13% แทนน้ำอ้อย พบว่าเอนไซม์ที่ใช้ซึ่งนำมาจากน้ำเลี้ยงเชื้อมีการปนเปื้อนด้วยเอนไซม์อินเวอร์เทสที่สามารถย่อยสลายน้ำตาลทรายให้น้ำตาลรีดิวซ์ขึ้น จึงทำให้เอนไซม์บริสุทธิ์บางส่วนโดยผ่านลงในคอลัมน์โครมาโทกราฟีDEAE-BioGel A ซึ่งทำให้สามารถลดการปนเปื้อนเอนไซม์อื่นได้ส่งผลให้แอคติวิตีของเดกซ์แทรนเนสที่ได้เป็น 32,810 หน่วยต่อมิลลิลิตร ค่า Km ต่อเดกซ์แทรน ที-2000 เท่ากับ 2.6305 ไมโครโมลและ Vmax เท่ากับ 3.407 ไมโครโมลเดกซ์แทรนที-2000 ต่อนาที และเมื่อนำมาหา residential timeสำหรับการย่อยเดกซ์แทรน 0.1, 0.5, 1 และ 2% ในสารละลายน้ำตาลทราย 13% 1 มิลลิลิตรได้อย่างสมบูรณ์นั้น สามารถใช้เดกซ์แทรนเนส 1 หน่วย ทำปฏิกิริยาเป็นเวลา 6, 12, 16 และ40 นาที ตามลำดับ และสำหรับเดกซ์แทรนเนสตรึงรูปให้ค่า Km ต่อเดกซ์แทรน ที-2000 เท่ากับ1.5146 ไมโครโมล และ Vmax เท่ากับ 1.6622 ไมโครโมลเดกซ์แทรนที-2000 ต่อนาที โดยresidential time ในการใช้ เดกซ์แทรนเนสตรึงรูป 1.074 หน่วย ในการย่อยเดกซ์แทรนเท่ากับ10, 15, 30, และ 50 นาที ตามลำดับ