การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณา ณ จุดเวลาใด เวลาหนึ่ง มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาปัจจัยทางจิต-สังคมที่เกิดร่วมกับการใช้ยาบ้าของผู้ป่วยในที่มารับการรักษา ณ โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา โดยศึกษาจากตัวอย่างทั้งหมด 290 คน เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เมื่อ BPRS < 30 คะแนน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบประเมินอาการโรค แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคลและลักษณะการเสพย์ยาเสพติดและแบบสัมภาษณ์ข้อมูลทางจิต-สังคม สถิติที่ใช้ประกอบด้วยร้อยละ, ค่าเฉลี่ย, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน, ค่าฐานนิยม, ค่าสูงสุด, ค่าต่ำสุด และเปรียบเทียบความแตกต่างโดย Chi-squareTest, Fisher's exact test และ Unpaired t-test ซึ่งการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดใช้โปรแกรมSPSS PC+ ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยโรคจิตที่เกิดร่วมกับการใช้ยาบ้าจำนวน 290 คน เป็นเพศชาย202 คนและเพศหญิง 88 คน ผู้ป่วยเริ่มเสพยาบ้าเมื่ออายุเฉลี่ย 20.02(+,ฑ)6.15 ปี (อายุต่ำสุด คือ 10 ปี, อายุสูงสุดคือ 46 ปี) ผู้ป่วยเพศชายเริ่มเสพยาบ้าเมื่ออายุเฉลี่ย 20.61(+,ฑ)7.21 ปี เพศหญิงเริ่มเสพยาบ้าเมื่ออายุเฉลี่ย 18.68(+,ฑ)4.28 ปี ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ < 0.05 ผู้ป่วยเพศชายเสพยาบ้ามานานเฉลี่ย5.46(+,ฑ)3.42 ปี ผู้ป่วยเพศหญิงเสพยาบ้ามานานเฉลี่ย 4.38(+,ฑ)2.31 ปีซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p< 0.05 อาการที่พบว่ามีระดับรุนแรงจากการใช้แบบประเมิน BPRS พบว่ามี auditory hallucination (ร้อยละ 95.2) และ conceptual disorganization (ร้อยละ 88.6) หลังจากได้รับการรักษาผู้ป่วย ร้อยละ 75.17 อาการทุเลาในสัปดาห์ที่ 1 ผู้ป่วยส่วนใหญ่เสพยาบ้าด้วยวิธีสูดควัน(ร้อยละ 96.2) เหตุผลในการเสพยาบ้าของผู้ป่วยส่วนใหญ่คืออยากลอง (ร้อยละ 57.2)ในผู้ป่วยร้อยละ 74.8 ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นแบบทะเลาะกันบ้างแต่ไม่รุนแรงผู้ป่วยร้อยละ 44.5 ได้รับการเลี้ยงดูแบบรักทะนุถนอมและตามใจร้อยละ 29 มีญาติป่วยเป็นโรคจิตและร้อยละ 83 มีเพื่อนสนิทเสพยาบ้า การเปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยทางจิต-สังคมของผู้ป่วยเพศชายและเพศหญิงพบว่าปัจจัยต่างๆนั้นไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ