การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมอัตมโนทัศน์สำหรับเด็กกำพร้าวัยอนุบาลในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ เด็กกำพร้าวัยอนุบาลอายุ3-5 ปี จำนวน 30 คน ที่อยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท จับฉลากเพื่อแบ่งเป็นกลุ่มทดลองจำนวน15 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 15 คน ขั้นตอนในการพัฒนาโปรแกรมมีดังนี้ ขั้นที่ 1 ศึกษาข้อมูลพื้นฐานขั้นที่ 2 สร้างโปรแกรมส่งเสริมอัตมโนทัศน์สำหรับเด็กกำพร้าวัยอนุบาลในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท ขั้นที่ 3 ทดลองใช้โปรแกรมส่งเสริมอัตมโนทัศน์สำหรับเด็กกำพร้าวัยอนุบาลในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท และขั้นที่ 4 ปรับปรุงโปรแกรมส่งเสริมอัตมโนทัศน์สำหรับเด็กกำพร้าวัยอนุบาลในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไท ระยะเวลาในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นเวลา 12 สัปดาห์ แบ่งเป็นการวัดอัตมโนทัศน์ก่อนทดลองใช้โปรแกรมฯ 2 สัปดาห์ ทดลองใช้โปรแกรมฯ 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 5 วัน และการวัดอัตมโนทัศน์หลังการทดลองใช้โปรแกรมฯ 2 สัปดาห์ การวัดอัตมโนทัศน์ก่อนและหลังการใช้โปรแกรมฯ วัดโดยใช้แบบวัดอัตมโนทัศน์สำหรับเด็กวัยอนุบาล และแบบสังเกตพฤติกรรมของเด็กวัยอนุบาลที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ผลการวิจัยมีดังนี้ 1) หลังการทดลองใช้โปรแกรมฯ เด็กกลุ่มทดลองมีคะแนนอัตมโนทัศน์สูงกว่าเด็กกลุ่มควบคุมและเด็กกลุ่มทดลองมีคะแนนอัตมโนทัศน์ หลังการทดลองสูงขึ้นกว่าก่อนการทดลองใช้โปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 2) หลังการทดลองใช้โปรแกรมฯ เด็กกลุ่มทดลองมีคะแนนอัตมโนทัศน์สูงกว่าก่อนการทดลองใช้โปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ 3) นักพัฒนาการและผู้ดูแลเด็กส่วนใหญ่มีความคิดเห็นว่าโปรแกรมฯ มีความเหมาะสมมาก สาระสำคัญของโปรแกรมฯ ประกอบด้วย ความเชื่อพื้นฐาน หลักการ ผู้ใช้โปรแกรมฯ และกลุ่มเป้าหมายลักษณะและการดำเนินการในโปรแกรมฯ และเอกสารและสื่อของโปรแกรมฯ ซึ่งได้แก่ 1) คู่มือการใช้โปรแกรมฯจำนวน 1 เล่ม 2) แผนการจัดกิจกรรมการเรียนแบบร่วมมือ จำนวน 4 หน่วยการเรียน ประกอบด้วยหน่วยปฐมนิเทศ หน่วย ตัวเรา หน่วยสัตว์และหน่วยพืช และ 3) เครื่องมือสำหรับประเมินผล มีดังนี้(1) แบบวัดอัตมโนทัศน์สำหรับเด็กวัยอนุบาล (2) แบบสังเกตพฤนิกรรมของเด็กวัยอนุบาล(3) แบบสัมภาษณ์อัตมโนทัศน์และ (4) แบบสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับความเหมาะสมของการดำเนินการใช้โปรแกรมฯ