การวิจัยครั้งนี้ มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาถึงบทบาทของรัฐสภาไทยในการตรากฎหมาย โดยศึกษาบทบาทคณะราษฎรในกระบวนการนิติบัญญัติระหว่าง พ.ศ.2475-2489ซึ่งเป็นช่วงเวลาตั้งแต่คณะราษฎรยึดอำนาจเปลี่ยนแปลงการปกครอง จนถึงเวลาที่คณะราษฎรสิ้นสุดอำนาจลง ผลการศึกษาพบว่า นับตั้งแต่คณะราษฎรยึดอำนาจเปลี่ยนแปลงการปกครองในปีพ.ศ.2475 เป็นต้นมา คณะราษฎรได้ทำการทุกวิถีทางที่จะเข้ามาครอบงำองค์กรทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยที่กลุ่มของตนได้สถาปนาขึ้น คือ รัฐสภา และคณะรัฐมนตรีทำให้คณะราษฎรเป็นกลุ่มการเมืองที่มีอิทธิพลมากที่สุดในกระบวนการนิติบัญญัติในช่วงดังกล่าว ดังนั้น ลักษณะเนื้อหาและวัตถุประสงค์ของกฎหมายที่ตราโดยรัฐสภาไทยระหว่าง พ.ศ.2475-2489 ส่วนใหญ่จึงเป็นไปเพื่อการรักษาและสืบทอดอำนาจทางการเมืองของคณะราษฎร ในขณะเดียวกันก็มีการตรากฎหมายออกมาเพื่อทำลายศัตรูหรือผู้ที่มีแนวคิดแตกต่างให้พ้นไปจากเทวีทางการเมือง จนในที่สุดคณะราษฎรก็กลายเป็นกลุ่มการเมืองเพียงกลุ่มเดียวที่มีอำนาจอย่างแท้จริง นอกจากนี้ยังพบว่า บริบททางการเมืองการปกครอง เศรษฐกิจ สังคมโครงสร้างและองค์ประกอบของรัฐสภาและระบบราชการ ก็เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อลักษณะเนื้อหาและกระบวนการนิติบัญญัติของรัฐสภาในช่วงดังกล่าวด้วย ผลการศึกษาทำให้ทราบว่า รูปแบบรัฐสภาเดียวที่มีสมาชิกมาจากการแต่งตั้งทั้งหมดตามรัฐธรรมนูญฉบับที่ 1 หรือสมาชิกมาจากการเลือกตั้งและแต่งตั้งอย่างละเท่าๆ กันตามรัฐธรรมนูญฉบับที่ 2 เป็นรูปแบบรัฐสภาที่เปิดโอกาสให้กลุ่มที่มีอำนาจทางการเมืองซึ่งก็คือคณะราษฎร เข้ามาครอบงำรัฐสภาและกระบวนการนิติบัญญัติได้ง่าย และการที่รัฐสภามีเพียงสภาเดียว ก็เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดการเผชิญหน้ากันระหว่างพระมหากษัตริย์กับรัฐสภา จนทำให้พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสละราชสมบัติในเวลาต่อมา